“Bazen seni korumak için söylenen bir yalan, bütün gerçeklerden daha ağırdır…”
Ela olduğu yerde donup kalmıştı.
“…Anne?”
Annesi gözyaşlarını tutamıyordu.
“Evet…”
“Benim.”
Ela bir adım geri çekildi.
“Sen… sen onların tarafında mısın?”
Annesi hızla başını salladı.
“Hayır!”
“Asla!”
“O zaman neden buradasın?”
Annesinin sesi titriyordu.
“Çünkü…”
“…seni kurtarmaya geldim.”
Tam o anda bilgisayar ekranındaki okul müdürü kahkaha attı.
“Ne kadar duygusal…”
“Yıllar geçti ama hâlâ aynı.”
Ela öfkeyle bağırdı.
“Bizden ne istiyorsun?”
Müdür ağır ağır ayağa kalktı.
Kameraya yaklaştı.
“Sen…”
“…çok özelsin Ela.”
Ege sinirle masaya vurdu.
“Artık bilmeceleri bırak!”
“Ne istiyorsunuz?”
Müdür gülümsedi.
“Sizce bütün bunlar sadece Lina için miydi?”
“Hayır.”
“Lina…”
“…ilk denekti.”
Odadaki herkes dondu.
“Lina’nın amacı…”
“…Ela’ya ulaşmaktı.”
Ela’nın nefesi kesildi.
“Ben mi?”
Annesi gözlerini kapattı.
“Evet…”
“Artık öğrenmelisin.”
Yıllar önce…
Ben biyoteknoloji laboratuvarında çalışıyordum.
Okul müdürü ve Murat da aynı projedeydi.
Sözde amaç…
“Üstün hafızaya sahip çocuklar yetiştirmekti.”
Ama zamanla proje değişti.
Çocukları izlemeye…
Onlar üzerinde deney yapmaya başladılar.
Ben bunu öğrenince projeden ayrıldım.
Ve seni alıp kaçtım.
Ela’nın gözlerinden yaşlar akıyordu.
“Demek…”
“…yıllardır peşimizde olmalarının sebebi bendim.”
Annesi sessizce başını salladı.
“Seni geri istediler.”
“Ama vermedim.”
Tam o sırada…
Müdür bilgisayardan konuşmaya devam etti.
“Artık saklamanın anlamı yok.”
Bir düğmeye bastı.
Odanın duvarındaki projektör açıldı.
Ekranda küçük bir kız çocuğu görünüyordu.
Yaklaşık altı yaşındaydı.
Ela…
Laboratuvarda oturuyordu.
Başına kablolar bağlanmıştı.
Ela dehşet içinde ekrana baktı.
“Ben…”
“Ben bunu hatırlamıyorum.”
Annesi ağlayarak konuştu.
“Hatırlamıyorsun…”
“Çünkü hafızanı sildiler.”
Tam o sırada…
Ege, Ela’nın elini tuttu.
“Sakin ol.”
“Artık yalnız değilsin.”
Ela gözyaşlarını silerken Ege’ye baktı.
“Ya bütün hayatım yalandıysa?”
Ege hiç düşünmeden cevap verdi.
“O zaman…”
“Yeni bir hayat kurarız.”
“Birlikte.”
Ela dayanamadı.
Ege’ye sıkıca sarıldı.
Bir anda alarm sustu.
Oda sessizliğe büründü.
Sonra…
TAK…
TAK…
TAK…
Koridordan ayak sesleri gelmeye başladı.
Kapının kilidi kendi kendine açıldı.
Yavaşça içeri…
Okul müdürü girdi.
Bu kez ilk kez karşı karşıyaydılar.
Takım elbisesi düzgündü.
Yüzünde soğuk bir gülümseme vardı.
“Merhaba çocuklar.”
Kaan öfkeyle üzerine yürüdü.
“Her şeyi sen yaptın!”
Müdür gülümsedi.
“Hayır.”
“Ben sadece yönettim.”
Tam o anda…
Arkasından başka biri içeri girdi.
Murat.
Polisten kaçmıştı.
Elinde silah vardı.
“Kimse kıpırdamasın.”
Ela’nın annesi hemen Ela’nın önüne geçti.
Murat silahı kaldırdı.
Ama tetiğe basamadan…
BANG!
Bu kez silah sesi başka bir taraftan geldi.
Herkes şaşkınlıkla döndü.
Kapıda…
Lina duruyordu.
Elindeki tabancayı tavana doğru ateşlemişti.
“Yeter artık!”
Polisler arkasından içeri doluştu.
“Murat! Silahını bırak!”
Murat kaçmaya çalıştı ama polisler onu yere yatırıp kelepçeledi.
Herkes derin bir nefes aldı.
Tam “bitti” derken…
Okul müdürü yavaşça alkışlamaya başladı.
“Bravo.”
“Gerçekten çok başarılısınız.”
Sonra cebinden küçük siyah bir kumanda çıkardı.
Kırmızı düğmeye bastı.
Okul sarsılmaya başladı.
BOOOOM!
Tavan parçaları dökülüyordu.
Mira korkuyla bağırdı.
“Bomba!”
Müdür gülümseyerek geri geri yürüdü.
“Eğer beni durduramazsanız…”
“…bu okul iki dakika içinde yok olacak.”
Ve gizli kapıdan kaçtı.
Ela, Ege, Kaan, Mira, Lina ve annesi birbirlerine baktılar.
Önlerinde sadece 2 dakika vardı.
Ya bombayı bulacaklardı…
Ya da her şey sona erecekti.
DEVAM EDECEK…