Bölüm 11

Karşımdaki masanın üzerinde duran dosyaları didik didik ediyordum. Her bir sayfanın arasındaki yazılar, koca harflerle üstüme geliyordu sanki. Baran’ın o günkü sorgulamada getirdiği yeni bilgiler, beni afallatmıştı. Ancak bu kadarla yetinmeyecektim. Gözlerim kağıtlardaki kelimelerden hızla akarken, bir yandan da Baran’ın mahkemedeki tavırlarındaki o derin anlamı çözmeye çalışıyordum. Bu anlamsız bir oyun olamazdı. O an içimi ani bir öfke dalgası kapladı. Baran'ın sebep olduğu acı, çocukluğumun en karanlık dönemine işaret ediyordu. Ama bu kez, annemin ve babamın hatıralarını kirletmesine izin vermeyecektim. Odanın diğer ucundan adımlar duyuldu. Sesin sahibini kokusundan tanıdım. Lavanta ve çikolata... Nesrin. Yanıma oturdu ve yüzüme dikkatle baktı. "Serra, bu kadar kendini hırpalamaya değmez," dedi yumuşak ama kararlı bir ifadeyle. Sesinin tekilliğinde sakinleştirici bir melodi vardı; sanki rüzgarın suya dokunuşu gibi. "Nesrin, bekle," dedim iç çekerek. "Bu sefer gerçekten büyük bir şeyin peşindeyiz. Baran'ın bir şekilde bizi yanlış yola sokmaya çalıştığını hissediyorum." Onun da düşündüğü bir şeyler olduğu belliydi. Gözlerindeki endişe, bana karşı duyduğu güvenle karışıyordu. Mahkeme salonuna dönerken, adımlarım gürültüsüz ama kararlıydı. Koridorlarda yankılanan topuk seslerim, içimdeki mücadeleyi dile getiriyordu. Kendimi toparlamalı ve bu işi sona erdirmeliydim. Salona vardığımda Baran, masasının başındaydı. Kahverengi gözleri soğukkanlılığını korurken, ben bu sessiz yüzeyin altındaki çatışmayı sezebiliyordum. Bir yerlerde, belki de farkında olmadan, bana ulaşmaya çalışıyordu. Güzergah olarak seçtiği yol ise içimde karışık duygular yaratıyordu. Mahkeme başladığında, sesler bir anda karıştı; yargıcın tok sesi, ben ve Baran’ın kesişen bakışlarının anlık sessizliği... Her şey bir anlam karmaşasında sürükleniyordu. Baran’ın sorguladığı tanıkların ifadelerini düşündüm. Aklımda her şey yerli yerindeydi, ama işin içinde Baran olunca, her şeyin yalan olabileceği ihtimali beni tedirgin ediyordu. Oyun hep daha derin bir planı işaret eder gibiydi. Baran’ın sunduğum kanıtın altını oymaya çalışacağı belliydi. Ama bu sefer, kendime kendimden daha fazla güvenmem gerekiyordu. İçimde çalkalanan öfke yarısıyla dolu geçmişe rağmen, adil bir mücadele vermeliydim. Mahkeme tutanakları ve ifadeler, adeta bir müreddehanın sessiz hikayesi gibi önümüzde açılıyordu. Baran, strateji dolu hamlelerini yaparken, bir anda Ela'nın kısa mesajı düşüverdi ekranıma: "Sağlam bir delil buldum, bekle." Mahkemenin sonlarına yaklaşırken Baran’ın gözlerindeki hüzün belirdi. Bunun altında yatan gerçeği görmek istiyordum ama onun her tavrını, geçmişteki kötülüğün gölgesiyle değerlendirmek zorundaydım. Ya karşı karşıya gelerek yüzleşecektik ya da zamanı geri döndürecek güce sahip olduğumu sanmaya devam edecektim. Timur’daki değişiklik şaşırtıcıydı. Davanın gidişatını değiştiren bir gelişmeydi bu. Ancak, onunla ilgili gerçek ortaya çıktığında, Baran’ın kartlarının tamamen açıldığına tanık oldum. Şaşırtıcı olan, Baran’ın temasını arka plan olarak korkup kaçmaya hazırlandığımız kadar dikkat çekici şekilde yapmamasıydı. Şu an, sanki yüzlerce telefon hattının karıştığı ama aniden bir tanesinin netleştiği o anı yaşıyordum. Sessizlik yerini derin bir iç sükunete bıraktığında, Baran bana baktı; barışın simgelenen bir umudu ya da derin bir anlaşmayı temsil eden sessiz bir bakış atar gibi. O an kalbimde yıllarca süren çatışmanın nasıl bir sona ereceğiyle yüzleşmek zorundaydım. Massedilen bir yüzleşme anına varmıştık; her iki taraf içinde sönmeyen bir bakışın ağırlığı vardı artık. Baran’a karşı adalet arayışımdaki duygulara set çekmeli mi yoksa kalbimin onu affetmesine izin vermeli miydim? Bu ikilem, kalbime işleyen bir yara olmuş durumda. Kimi yanım geri çekilmeyi, kimi yanım ise ileri gitmeyi istiyordu. Sanki iki dünya geçmişle bugünün arasında sıkışmıştı ve ben bu köprüde, hangi tarafa geçeceğime karar vermek zorundaydım.