Hastaneden çıktığım gün garip bir his vardı içimde.
Herkes mutlu olmam gerektiğini söylüyordu.
“Eve gidiyoruz.”
Bu cümle bana güven vermeliydi.
Ama garip olan şuydu…
Ben hangi eve gittiğimi bilmiyordum.
Annem yanımda yürüyordu. Sürekli bana bakıyor, iyi olup olmadığımı soruyordu.
“Başın ağrıyor mu?”
“Bir şey hatırladın mı?”
“Yoruldun mu?”
Sorularının hepsine aynı cevabı veriyordum.
“Hayır.”
Çünkü gerçekten bilmiyordum.
Bazen onun yüzüne bakınca içimde küçük bir sıcaklık oluşuyordu. Sanki onu tanıyordum. Sanki yıllardır yanımdaydı.
Ama zihnim bana hiçbir şey vermiyordu.
Evin kapısından içeri girdiğimde durdum.
Burası benim evimdi.
Ama aynı zamanda değildi.
Duvarlarda fotoğraflar vardı.
Raflarda kitaplar vardı.
Masada bana ait olduğunu söyledikleri eşyalar vardı.
Ama hiçbirine ait hissetmiyordum.
Annem çantalarımı odama bıraktı.
“Burası senin odan.”
Kapıyı açtı.
İçeri girdim.
Yatağım…
Dolabım…
Masam…
Her şey yerli yerindeydi.
Ama sanki başka birinin hayatına bakıyordum.
Masamın üzerinde duran bir defteri açtım.
İlk sayfada ismim yazıyordu.
Aleyna.
Altında ise benim yazım olduğunu söyledikleri cümleler vardı.
Kendi el yazımı tanımak bile garipti.
Sanki kendimi dışarıdan izliyordum.
Annem kapının önünde sessizce beni izliyordu.
“Biraz dinlen istersen.”
Başımı salladım.
O çıktıktan sonra odada yalnız kaldım.
Dolabımı açtım.
Kıyafetler…
Çantalar…
Eski eşyalar…
Derken küçük bir kutu dikkatimi çekti.
Kutunun üzerinde hiçbir şey yazmıyordu.
Açtım.
İçinden eski bir bileklik, birkaç fotoğraf ve katlanmış küçük bir kâğıt çıktı.
Kâğıdı açtım.
Sadece tek bir isim vardı.
Enes
Kaşlarımı çattım.
Bu isim neden bana tanıdık gelmişti?
Ama nereden tanıdığımı bilmiyordum.
Tam o sırada annem odaya girdi.
Elimdeki kâğıdı görünce yüzündeki ifade değişti.
Bir saniyeliğine korkmuş gibiydi.
“Ne buldun?”
Sesi normal çıkmaya çalışıyordu.
“Bu kim?”
Annem birkaç saniye sustu.
Sonra kâğıdı elimden aldı.
“Eski bir şey.”
Sadece bunu söyledi.
Ama gözleri başka bir şey anlatıyordu.
O an ilk kez düşündüm.
Annem benden bir şey saklıyor olabilir miydi?
Gece yatağa uzandığımda gözlerimi kapattım.
Hatırlamaya çalıştım.
Çocukluğumu…
Okulumu…
Arkadaşlarımı…
Hiçbir şey gelmedi.
Ama aklımda tek bir isim vardı.
Enes.
Ve nedenini bilmiyordum.