"Bazen birkaç dakika bile bir insanın hayatını değiştirmeye yeter."
Elimdeki zarfı uzun süre açamadım.
Parmaklarım titriyordu.
Uzay sessizce yanıma yaklaştı.
"Aç."
Derin bir nefes aldım.
Zarfın kapağını yavaşça yırttım.
İçinden tek bir fotoğraf çıktı.
Eski tren garı...
Ama bu kez fotoğrafın arkasında bir not vardı.
"17 Temmuz. Saat 19.00."
Altına da küçük harflerle tek bir cümle eklenmişti.
"Bu kez geç kalmayın."
Birbirimize baktık.
"Bugün..." dedim.
"17 Temmuz değil."
Uzay başını salladı.
"Demek ki bize hazırlanmak için zaman vermiş."
Tam evden çıkacakken telefonum titredi.
Selin 💜:ACİL!
Hemen aradım.
"Neler oluyor?"
Selin nefes nefeseydi.
"Gazetedeki haberi yazan muhabiri buldum."
Yerimde doğruldum.
"Gerçekten mi?"
"Evet."
"Ne dedi?"
"Konuşmayı kabul etti."
Kalbim hızlandı.
"Ne zaman?"
"Yarın."
Eve dönerken garip bir his peşimizi bırakmıyordu.
Sanki biri bizi izliyordu.
Arkamı döndüm.
Kimse yoktu.
"Ne oldu?" diye sordu Uzay.
"Bilmiyorum."
Tam o sırada kaldırımın karşısında siyah kapüşonlu biri belirdi.
Bize doğru bakıyordu.
Koşmaya başladım.
"Hey!"
Uzay da peşimden geldi.
Ama sokağın köşesine vardığımızda...
Kimse yoktu.
Yerde sadece küçük bir anahtarlık duruyordu.
Üzerinde eski, çizilmiş bir tren vardı.
Arkasına kazınmış tek kelime dikkatimi çekti.
E.
Akşam annem eve geldiğinde yüzü bembeyazdı.
"Birisi bugün beni takip etti."
Elimdeki bardak masaya çarptı.
"Ne?"
"İşten çıkınca siyah bir araba arkamdan geldi."
Siyah araba...
Yine.
Annem çantasından buruşturulmuş bir kâğıt çıkardı.
"Kaldırıma atmışlar."
Kâğıdı açtım.
İçinde sadece şu yazıyordu:
"Sessiz kalmaya devam et."
Altında ise siyah mürekkeple çizilmiş tek bir sembol vardı.
Eski bir tren.
Aynı sembol...
Az önce bulduğum anahtarlıkta da vardı.
Gece yarısı telefonum yeniden titredi.
**0507 *** ** :Yarın tek başına gitme.
Siz:Muhabire mi?
Cevap geldi.
**0507 *** ** :Evet.
Siz:Sen nereden biliyorsun?
Uzun süre cevap gelmedi.
Sonunda ekran yeniden aydınlandı.
**0507 *** ** :Çünkü o gün ben de orada olacağım.
Kalbim hızlandı.
İlk kez...
İlk kez benimle aynı yerde olacağını söylüyordu.
Telefonu elimden bırakamıyordum.
Gerçekten gelecek miydi?
Yoksa bu da yeni bir oyun muydu?
Tam ışığı kapatacakken ekran tekrar yandı.
Bu kez mesaj aynı numaradan değildi.
Numara gizliydi.
Mesajda sadece dört kelime vardı.
"Ona güvenme, Aleyna."
Arkasından ikinci mesaj geldi.
"Sana yazan kişi sandığın insan değil."
Bir anda nefesim kesildi.
Telefon elimden kaydı.
İki farklı bilinmeyen numara...
İki farklı uyarı...
Ve birbirine tamamen zıt iki cümle...
Hangisi doğruyu söylüyordu?
İlk kez...
Mesajların hiçbirine güvenemeyeceğimi anladım.