"Bazı insanlar yanında olduğunu söyler. Bazıları ise sessizce yanında kalır."
Uzay'ın burada olması garip bir şekilde içimi rahatlatmıştı.
Son günlerde hayatımda o kadar çok şey değişmişti ki...
Birinin bana sadece "nasılsın?" diye sorması bile değerli geliyordu.
Ama yine de...
Ona her şeyi anlatamıyordum.
Enes'i...
Bilinmeyen numarayı...
Babamın ölümünü...
Annemin sakladığı gerçekleri...
Sanki bütün bunları söylersem, hayatımdaki son normal şeyi de kaybedecektim.
"İyi misin?"
Uzay'ın sesiyle düşüncelerimden çıktım.
"Evet."
Kaşını kaldırdı.
"Yine yalan."
İstemeden gülümsedim.
"Selin gibi konuşmaya başladın."
"Çünkü Selin haklı."
Sessiz kaldım.
Uzay masanın üzerindeki eski anahtara baktı.
"Bu ne?"
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
"Eski bir şey."
Uzay gözlerime baktı.
Beni zorlamadı.
Sadece:
"Bir gün anlatmak istersen dinlerim."
dedi.
Belki de en çok buna ihtiyacım vardı.
Beni zorlamayan birine...
Akşam Selin aradı.
Üçümüz görüntülü konuşmaya başladık.
Selin ekrana bakıp kaşlarını çattı.
"Tamam."
"Ne tamam?"
"İkiniz de bir şey saklıyorsunuz."
Uzay şaşırdı.
"Ben mi?"
"Evet, sen de."
Gülmeye başladım.
Uzun zamandır ilk defa gerçekten gülüyordum.
Ama o an telefonuma bir bildirim geldi.
Gülüşüm yarıda kesildi.
**0507 *** ** :Ona güveniyorsun.
Mesaja baktım.
Siz:Kime?
Cevap geldi.
**0507 *** ** :Uzay'a.
Bir an donup kaldım.
Siz:Bundan sana ne?
Bu kez mesaj kısa geldi.
**0507 *** ** :Hiçbir şey.
Sadece dikkatli ol.
Kaşlarımı çattım.
Bu bir uyarı mıydı?
Yoksa kıskançlık mı?
Ertesi gün apartman yöneticisinin verdiği anahtarı denemeye karar verdim.
Ama nerede kullanacağımı bilmiyordum.
Eski kutu...
D-14...
Babam...
Her şey birbirine bağlıydı.
Tam düşünürken annemin odasından bir ses duydum.
Kapının önünde durdum.
Annem telefonda konuşuyordu.
"Hayır, ona söyleyemem."
Sessizlik.
"Çünkü öğrenirse..."
Annemin sesi titredi.
"...beni affetmez."
Nefesimi tuttum.
Kimden bahsediyordu?
Benden mi?
O gece Uzay'a kısa bir mesaj attım.
Siz:Hiç birinin seni korumak için senden bir şey sakladığını düşündün mü?
Cevabı hemen geldi.
Uzay 💙:Evet.
Siz:Ne yaptın?
Bir süre sonra:
Uzay 💙:Önce kızdım.
Sonra neden yaptığını anlamaya çalıştım.
Siz:Peki affettin mi?
Uzun süre yazmadı.
Sonra:
Uzay 💙:Bazı insanlar hata yapar.
Bazı insanlar ise korkar.
İkisi aynı şey değildir.
Telefonu kapattım.
Belki de annem...
Gerçekten korkuyordu.
Tam uyumaya hazırlanırken kapımın altından bir kâğıt sürüldü.
Kalbim hızlandı.
Yavaşça eğilip aldım.
Üzerinde tek bir cümle vardı.
"D-14'ün kapısını açarsan, geçmiş de açılır."
Kâğıdın altında küçük bir çizim vardı.
Bir kapı...
Ve kapının üzerinde:
17
yazıyordu.
Elimdeki anahtara baktım.
Çünkü ilk kez...
Anahtarın nereye ait olduğunu biliyordum.