"İnsan bazen gerçeği söylemekten değil, gerçeğin sonuçlarından korkar."
Sabaha kadar uyuyamadım.
Telefonumun ekranında hâlâ Selin'in gönderdiği gazete haberi açıktı.
"Şüpheli Ölüm."
Babamın ölümü...
Yıllardır bana anlatıldığı gibi bir iş kazası değildi.
Peki annem bunu neden saklamıştı?
Sabah apartmanın bahçesine indim.
Apartman yöneticisi bankta tek başına oturuyordu.
Elinde eski bir çay bardağı vardı.
Beni görünce derin bir nefes aldı.
"Geleceğini biliyordum."
Yanına oturdum.
"Bana babamı anlatır mısın?"
Uzun süre sustu.
Sanki hangi kelimeyle başlayacağını bilmiyordu.
"Baban..."
Gülümsedi.
"Mahallede herkesin yardımına koşardı."
"Nasıl biriymiş?"
"Dürüst."
Hiç düşünmeden cevap vermişti.
"Belki de bu yüzden başına bunlar geldi."
Kaşlarımı çattım.
"Ne demek istiyorsun?"
Bir an konuşacak gibi oldu.
Tam o sırada apartmanın önünden siyah araba yavaşça geçti.
İkimiz de sustuk.
Yaşlı adam başını eğdi.
"Hâlâ peşimdeler..."
diye fısıldadı.
"Kim onlar?"
Cevap vermedi.
"Ne olur söyle."
Gözlerimin içine baktı.
"Bazı insanlar geçmişi gömmek ister."
"Babam da o geçmişin içinde miydi?"
Başını yavaşça salladı.
"Evet."
"Peki Enes?"
Bu ismi duyunca gözleri büyüdü.
"Bu ismi sana kim söyledi?"
Sessiz kaldım.
Telefonumdaki mesajları gösteremezdim.
"Biliyor musun?" diye üsteledi.
"Biraz..."
Yaşlı adam ayağa kalktı.
"Eğer Enes yaşıyorsa..."
Cümlesini tamamlamadı.
"Ne?"
"Boş ver."
"Hayır! Lütfen!"
Ama yürümeye başladı.
Tam apartmana girecekken arkasını dönmeden konuştu.
"Baban, ölmeden iki gün önce bana bir kutu emanet etti."
Kalbim hızlandı.
"Kutuda ne vardı?"
"Bilmiyorum."
"Neden açmadın?"
"Çünkü bana bir söz verdirdi."
"Ne sözü?"
"Eğer bir gün sana gerçekten güvenirsem..."
Cebinden eski, paslı bir anahtar çıkardı.
"...kutuyu sana verecektim."
Anahtarı avucuma bıraktı.
"So... bana güveniyor musun?"
Yaşlı adam ilk kez gülümsedi.
"Evet."
Eve döner dönmez anahtarı masaya koydum.
Telefonum titredi.
**0507 *** ** :Anahtarı aldın.
Bir an ürperdim.
Siz:Sen beni gerçekten nereden görüyorsun?
Bu kez cevap hemen gelmedi.
Dakikalar geçti.
Sonunda tek satırlık bir mesaj geldi.
**0507 *** ** :Seni görmüyorum.
Seni tanıyorum.
Bu cümle içime işledi.
Beni tanıyordu...
Hem de sandığımdan çok daha iyi.
Akşamüstü kapı çaldı.
Annem açmaya gitti.
Koridordan bir erkek sesi duydum.
"Merhaba, ben Uzay."
Yerimden fırladım.
Kapıya koştuğumda Uzay elinde küçük bir çantayla gülümsüyordu.
"Sürpriz..."
Bir an ne diyeceğimi bilemedim.
Sonra ona sarıldım.
Son günlerde ilk kez...
Kendimi gerçekten güvende hissettim.
Ama o sırada apartmanın karşısındaki siyah arabanın camı yavaşça aşağı indi.
İçerideki kişi elindeki telefonla...
Bize fotoğraf çekiyordu