"Bazen bir ev, içinde yaşayanlardan daha fazla sır saklar."
Annemin uzattığı zarfı ellerimin arasına aldım.
Eskiydi.
Kenarları yıpranmıştı.
Sanki yıllardır bir çekmecenin en dibinde bekliyordu.
Üzerindeki yazıya tekrar baktım.
"Sadece Aleyna on sekiz yaşına geldiğinde açılacak."
"Gerçekten açmayacak mıyım?" diye sordum.
Annem gözlerimin içine baktı.
"Hayır."
"Öyleyse neden verdin?"
"Çünkü artık onu saklamak istemiyorum."
Zarfı odamdaki çekmeceye koydum.
İçimde onu açma isteği büyüyordu.
Ama aynı zamanda korkuyordum.
Ya içinden çıkacak gerçek, hayatımı tamamen değiştirirse?
O gece uyuyamadım.
Saat tam 02.13'te telefonum titredi.
**0507 *** ** :Uyanıksın.
Bir an nefesim kesildi.
Siz:Bunu da mı biliyorsun?
Cevap birkaç saniye sonra geldi.
**0507 *** ** :Çünkü ben de uyuyamıyorum.
İlk kez...
İlk kez onun da yorulduğunu hissettim.
Sanki ekranın diğer tarafında gerçek bir insan vardı.
Siz:Neden?
Bu kez uzun süre cevap gelmedi.
Sonra tek bir mesaj düştü.
**0507 *** ** :Bazı gecelerde geçmiş daha yüksek sesle konuşur.
Telefonu bırakıp pencereye yürüdüm.
Siyah araba yoktu.
İlk kez sokak bomboştu.
İçim biraz olsun rahatladı.
Tam perdeyi kapatacakken apartmanın giriş kapısı açıldı.
Yaşlı apartman yöneticisi içeri girdi.
Elinde eski bir kutu taşıyordu.
Kutunun kapağı yarı açıktı.
İçinden paslı bir anahtar sarkıyordu.
Kalbim hızlandı.
Bu anahtar...
D-14'te bulduğum anahtara çok benziyordu.
Ertesi sabah apartman yöneticisini yakaladım.
"Affedersiniz..."
Adam gülümseyerek bana döndü.
"Günaydın kızım."
"Dün gece elinizdeki kutuda ne vardı?"
Gülümsemesi yavaşça kayboldu.
"Hangi kutu?"
"Gördüm."
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra iç çekti.
"Eski apartman kayıtları."
"Başka?"
"Başka bir şey yok."
Yalan söylediğini anlamıştım.
Çünkü konuşurken eli istemsizce cebine gitmişti.
Sanki hâlâ bir şeyi saklıyordu.
Tam apartmandan çıkarken telefonum titredi.
**0507 *** ** :Ona güvenebilirsin.
Şaşkınlıkla mesajı okudum.
Siz:Apartman yöneticisine mi?
**0507 *** ** :Evet.
Ama henüz her şeyi sorma.
Kaşlarımı çattım.
Siz:Neden?
Bu kez cevap tek cümleydi.
**0507 *** ** :Çünkü o da korkuyor.
Öğleden sonra Selin görüntülü aradı.
"Ekrana bak!"
Telefonunu bilgisayara çevirdi.
"Evrakları buldum!"
"Ne evrakı?"
"Eski gazete arşivleri."
Kalbim hızlandı.
Selin heyecanla sayfaları çevirdi.
"İşte!"
Gazetenin tarihine baktım.
Tam babamın öldüğü yıl...
Ama sayfanın ortası yırtılmıştı.
Haberin en önemli kısmı eksikti.
"Kim yırtmış bunu?" dedim.
Selin başını iki yana salladı.
"Bilmiyorum."
Sonra ekrana daha da yaklaştı.
"Bir dakika..."
"Neye baktın?"
"Şu köşeye."
Gazetenin sağ alt köşesinde küçücük bir mühür vardı.
D-14 Arşivi
Bir anda nefesim kesildi.
D-14...
Yine karşıma çıkmıştı.
Akşam olduğunda annem salonda sessizce oturuyordu.
Yanına gidip oturdum.
Hiç konuşmadık.
Dakikalar sonra kapı zili çaldı.
İkimiz de irkildik.
Annem yavaşça kapıya yürüdü.
Kapıyı açtığında kimse yoktu.
Yerde sadece küçük, siyah bir kutu duruyordu.
Kutunun üzerinde beyaz bir not vardı.
"Geçmiş kapıyı çalmaya başladı."
Annem kutuyu görünce elini ağzına götürdü.
"Hayır..."
diye fısıldadı.
Kutunun kapağını açtım.
İçinde tek bir eşya vardı.
Eski, kırılmış bir çocuk saati...
Arkasına kazınmış iki harf dikkatimi çekti.
E.A.