"Bazen seni izleyen kişi, sandığından çok daha yakındadır."
O gece perdeleri kapatmaya cesaret edemedim.
Sokağın karşısındaki siyah araba hâlâ oradaydı.
İçindeki kişiyi seçemiyordum.
Sadece direksiyonun arkasında hareketsiz oturduğunu görebiliyordum.
Belki de bana bakıyordu.
Belki de ben öyle sanıyordum.
Perdeyi yavaşça kapattım.
Ama içimdeki huzursuzluk gitmedi.
Sabah erkenden telefonum çaldı.
Selin 💜
Aramayı açtım.
"Aleyna!"
Sesinden panik olduğu belliydi.
"Ne oldu?"
"Dün gece bana biri mesaj attı."
Bir anda doğruldum.
"Kim?"
"Bilmiyorum."
Telefonundan mesajın ekran görüntüsünü gönderdi.
Ekranda sadece tek cümle vardı.
Bilinmeyen Numara:Aleyna'ya yardım etmeyi bırak.
Kanım dondu.
Selin devam etti.
"Ben kimseye bir şey söylemedim."
"Biliyorum."
"Ama biri bizi izliyor."
Bu cümleyi duyunca odamın camına baktım.
Perdeler kapalıydı.
Yine de kendimi güvende hissetmiyordum.
Bir süre sonra Uzay yazdı.
Uzay 💙:Günaydın.
Siz:Günaydın.
Uzay 💙:Dün gece tuhaf bir şey oldu.
Kalbim hızlandı.
Siz:Ne oldu?
Uzay 💙:Eve dönerken siyah bir araba beni takip etti.
Telefon elimden kayacak gibi oldu.
Siz:Emin misin?
Uzay 💙:Üç sokak boyunca arkamdan geldi.
Sonra kayboldu.
İçimde kötü bir his oluştu.
Bu artık tesadüf olamazdı.
Öğleden sonra annem markete gitmek istedi.
"Birlikte çıkalım."
Sessizce kabul ettim.
Sokağın köşesine geldiğimizde aynı siyah araba yeniden karşımızdaydı.
Bu kez plakasını görmek için dikkatlice baktım.
Tam ilk iki rakamı okuyacaktım ki araba hareket etti.
Yavaşça yanımızdan geçti.
Camları tamamen siyahtı.
İçeriyi görmek imkânsızdı.
Ama araba geçerken arka koltukta bir telefonun ekranı yandı.
Sadece birkaç saniyeliğine...
Ekranda tek kelime gördüm.
Aleyna
Araba uzaklaşıp gözden kayboldu.
Akşam olduğunda telefonum titredi.
**0507 *** ** :Seni izliyorlar.
Derin bir nefes aldım.
Siz:Kim?
Bu kez cevap uzun sürdü.
Sonunda mesaj geldi.
**0507 *** ** :Emin değilim.
Mesaja uzun uzun baktım.
İlk defa...
İlk defa kesin konuşmuyordu.
Demek o da her şeyi bilmiyordu.
İçimdeki şüphe biraz daha arttı.
Siz:Sen kimsin?
Dakikalar geçti.
Cevap gelmedi.
Tam telefonu bırakacakken ekran yeniden aydınlandı.
**0507 *** ** :Sana gerçeği söyleyeceğim gün...
Bana kızacaksın.
Mesajı tekrar tekrar okudum.
"Neden kızayım ki?" diye fısıldadım.
Tam o sırada odamın kapısı çalındı.
Annem içeri girdi.
Elinde eski, sararmış bir zarf vardı.
"Aleyna..."
Sesi titriyordu.
"Bunu sana vermemin zamanı geldi."
Zarfın üzerinde tek bir cümle yazıyordu.
'Sadece Aleyna on sekiz yaşına geldiğinde açılacak.'
Kaşlarımı çattım.
"Ben daha on beş yaşındayım."
Annem yavaşça başını salladı.
"Biliyorum."
"Öyleyse neden bana veriyorsun?"
Annem gözlerini kapattı.
Çok yavaş bir sesle konuştu.
"Çünkü artık bekleyecek kadar vaktimiz olmayabilir."
O an...
İlk kez gerçekten tehlikede olduğumuzu hissettim.