"Bazı sessizlikler, söylenen binlerce kelimeden daha ağırdır."
Fotoğraf elimdeydi.
Gözlerimi ondan ayıramıyordum.
Yanımdaki çocuk...
Bana o kadar tanıdık geliyordu ki.
Ama aynı zamanda tamamen yabancıydı.
Annem yavaşça yanıma geldi.
Fotoğrafı ellerimin arasından aldı.
Parmakları titriyordu.
"Adı..."
Sesi çatladı.
"Enes."
İlk kez bu ismi annemin ağzından duymuştum.
"Gerçekten benim abim mi?"
Annem gözlerini kapattı.
Yavaşça başını salladı.
Evet.
O tek hareket...
Hayatım boyunca bildiğim her şeyi değiştirmişti.
"Niye bana söylemedin?"
Sesim titriyordu.
"Çünkü seni korumaya çalışıyordum."
"Neyden?"
Uzun süre sustu.
Sonra pencereye doğru yürüdü.
"Geçmişten."
"Geçmiş beni zaten buldu."
Bu kez annem bana döndü.
Gözlerinin altı kıpkırmızıydı.
"Haklısın."
İlk kez bana hak vermişti.
Annem eski bir kutunun kapağını açtı.
İçinden mavi renkli küçük bir oyuncak araba çıkardı.
"Bu Enes'indı."
Ardından kırmızı bir toka...
"Bu da senin."
Kutunun içinde çocukluğumuzdan kalan onlarca eşya vardı.
Sanki biri zamanı bu kutunun içine kilitlemişti.
"Enes seni çok severdi."
İçimde tarif edemediğim bir boşluk oluştu.
"Peki ben onu neden hatırlamıyorum?"
Annem derin bir nefes aldı.
"O gün..."
Durdu.
Sanki devam etmek istemiyordu.
"Ne oldu o gün?"
"Bir anda her şey değişti."
"Nasıl?"
"Baban..."
Cümlesi yarıda kaldı.
Tam konuşacakken telefonu çaldı.
Annemin yüzü bir anda bembeyaz oldu.
Telefon ekranına baktım.
Numara gizliydi.
Annem telefonu açtı.
Hiç konuşmadı.
Sadece dinledi.
Sonra fısıldadı.
"Lütfen..."
Telefon kapandı.
Annemin elinden cihaz yere düştü.
"Kimdi?"
Cevap vermedi.
"Anne!"
Bu kez bana baktı.
Gözlerinde korkudan başka hiçbir şey yoktu.
"Senin burada güvende olmadığını düşünüyorum."
Ne demekti bu?
"Yarın sabah erkenden buradan ayrılacağız."
"Nereye?"
"Bilmiyorum."
"Kaçıyor muyuz?"
Annem sessizce başını eğdi.
Bu...
Verdiği en net cevaptı.
Tam o anda telefonum titredi.
**0507 *** ** :Gitmeyin.
Nefesim kesildi.
Siz:Neden?
Mesaj birkaç saniye sonra geldi.
**0507 *** ** :Çünkü tam istedikleri şeyi yapmış olursunuz.
Kaşlarımı çattım.
Siz:Onlar kim?
Bu kez cevap uzun sürdü.
Çok uzun...
Sonunda ekran yeniden aydınlandı.
**0507 *** ** :Babanın katili yalnız değildi.
Kalbim duracak gibi oldu.
Yalnız değildi...
Demek...
Babamı öldüren sadece bir kişi değildi.
Ya da...
Birileri ona yardım etmişti.
O gece odama geçtiğimde başımın içi binlerce soruyla doluydu.
Tam ışığı kapatacakken pencereden dışarı baktım.
Sokağın karşısında siyah bir araba vardı.
Farları sönüktü.
İçinde biri oturuyordu.
Ve...
Bana bakıyordu.