"Gerçekler bazen en çok saklanan odalarda yaşar."
Kafeden eve dönerken elim hâlâ titriyordu.
Fotoğrafı çantamdan çıkarıp bir kez daha baktım.
Yüzü karalanmış çocuk...
Ne kadar dikkat edersem edeyim kim olduğunu anlayamıyordum.
Ama içimde garip bir his vardı.
Sanki onu tanıyordum.
Sadece...
Hatırlayamıyordum.
Eve girdiğimde annem salonda oturuyordu.
Beni görünce ayağa kalktı.
"Neredeydin?"
"Bir kafedeydim."
"Tek başına mı?"
Soruyu cevaplamadım.
Çantamı odama bırakırken annemin bakışlarını üzerimde hissedebiliyordum.
O da benden bir şey saklıyordu.
Ben de artık ondan.
Akşam yemeği sessiz geçti.
Çatal sesleri dışında evde hiçbir ses yoktu.
Tam odama çıkacakken koridorun sonundaki kapıya gözüm takıldı.
Daha önce hiç dikkat etmemiştim.
Kapının üzerinde küçük, paslı bir anahtar deliği vardı.
"Anne..."
Annem irkildi.
"Koridorun sonundaki oda neden hep kilitli?"
Yüzündeki ifade bir anda değişti.
"Orası depo."
"Depoysa neden hiç açmıyoruz?"
"Çünkü... eski eşyalar var."
Cevap verirken gözlerimin içine bakmıyordu.
Yine yalan söylüyordu.
Gece yarısını bekledim.
Ev sessizleşince odadan çıktım.
Telefonumun fenerini açıp koridora yürüdüm.
Kapının önüne çömeldim.
Anahtar deliğinden içeri bakmaya çalıştım.
Karanlıktan başka hiçbir şey görünmüyordu.
Tam geri çekilecekken...
Telefonum titredi.
Öyle ani oldu ki elimden düşürüyordum.
**0507 *** ** :Kapıyı açma.
Şaşkınlıkla etrafa baktım.
Beni görüyor muydu?
Siz:Nereden biliyorsun?
Cevap saniyeler içinde geldi.
**0507 *** ** :Çünkü şu an tam o kapının önündesin.
Kalbim sıkıştı.
Hızla arkamı döndüm.
Koridor bomboştu.
Pencereden dışarı baktım.
Sokak da boştu.
Peki...
Bunu nereden biliyordu?
Tam o sırada içeriden hafif bir ses geldi.
"Tık..."
Donup kaldım.
Ses...
Kilidin arkasından gelmişti.
Bir adım geri çekildim.
Yoksa...
İçeride biri mi vardı?
Cesaretimi toplayıp kapıya dokundum.
Kapı hafifçe aralandı.
Kilitli değildi.
Nefesim kesildi.
Annem bana yalan söylemişti.
Kapıyı yavaşça ittim.
Oda yıllardır açılmamış gibiydi.
Her yer toz içindeydi.
Eski kutular...
Bir beşik...
Oyuncaklar...
Ve duvarda asılı, üzeri beyaz bir örtüyle kapatılmış büyük bir çerçeve.
Yavaşça örtüyü kaldırdım.
Altından büyük bir aile fotoğrafı çıktı.
Fotoğrafta annem...
Babam...
Ben...
Ve yanımda gülümseyen bir erkek çocuk vardı.
Bu kez yüzü karalanmamıştı.
Fotoğrafın alt köşesinde tek kelime yazıyordu.
"Enes."
Tam fotoğrafı elime alacakken arkamdan bir ses geldi.
"Aleyna..."
Yavaşça arkamı döndüm.
Kapının eşiğinde annem duruyordu.
Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.
"Bunu görmeni hiç istememiştim."
Odanın içinde ölüm sessizliği vardı.
İlk kez...
Artık ikimiz de biliyorduk.
Benim gerçekten bir abim vardı.