Ankara’nın soğuk ve gri sabah ayazı, şehrin merkezindeki gizli operasyon üssünün üzerine sert bir şekilde çökmüştü. Siyah zırhlı araçlar, binanın demir kapılarını aynı anda kırarak içeri girdiğinde, içerideki ordu büyüklüğündeki güvenlik güçleri neye uğradığını şaşırdı.
Cihangir Sancaktar, namıdiğer Kuzgun, ön safta ilerliyordu. Arkasında ise hayatının en büyük kumarını oynamış, o steril beyaz önlüğü tamamen geride bırakıp siyahlar kuşanmış Dr. Asya Korkmaz vardı. Bu savaş, sadece bir holdingin ya da yeraltı tahtının savaşı değildi; bu, geçmişin tüm karanlık gölgelerini ateşe verip kendi kurallarını yazma savaşıydı.
Bina hızla temizlenirken, Cihangir ve Asya en üst kattaki ana kontrol salonuna ulaştılar. Kapı, ağır bir darbeyle açıldı. İçeride, tüm bu komplonun arkasındaki beyin olan eski ortaklar ve gizli devlet bağlantılı hainler köşeye sıkışmış birer korkak gibi bekliyorlardı.
"Bitti, Cihangir," dedi aralarından yaşlıca olanı, elleri titreyerek tabancasına uzanmaya çalışırken. "Bizi öldürsen bile bu sistem değişmez. Sen de hapsolacaksın."
Cihangir silahını indirdi, yüzünde o buz gibi, sarsılmaz gülümseme vardı. "Ben zaten cehennemin en dibinden geldim,htiyar," dedi, sesi odanın akustiğinde yankılanırken. "Sizin kurduğunuz sisteminize de krallığınıza da ihtiyacım yok. Ben kendi krallığımı kurmaya geldim."
Asya, masanın üzerine elindeki son şifreli diski taktı. Ekranda, bu yapının tüm illegal fonları, cinayet emirleri ve uluslararası hesapları tek tek belirdi ve anında küresel basına servis edildi. Artık kaçacak hiçbir delikleri kalmamıştı.