Selim’in çözülmesiyle birlikte, arkasındaki uluslararası şebekenin merkezi olan Ankara’daki gizli üssün koordinatları ele geçirilmişti. Ancak bu kez mesele sadece Karahan Holding’i kurtarmak değil, tamamen bu kirli yapıyı kökünden kazımaktı.
Sabahın ilk ışıkları limana vururken, Cihangir ve Asya siyah zırhlı aracın içinde yan yana oturuyorlardı. Hedef, başkentteki o gizli üssü basmak ve bu oyunu sonlandırmaktı.
Cihangir direksiyondan bir anlığına gözlerini ayırıp yanındaki kadına baktı. Üzerinde siyah takımı, gözlerindeki o kararlı ve korkusuz ışıkla Asya, artık sadece hayatının aşkı değil, bu savaşın en büyük ortağıydı.
"Hala geri dönüşün var, Asya," dedi Cihangir, sesi yumuşak ama ciddiydi. "Bu yolun sonu nereye varacak bilmiyorum."
Asya elini uzatıp Cihangir’in direksiyondaki elinin üzerine koydu. Parmakları birbirine kenetlendiğinde, aralarındaki o güven ve tutku ateşi tüm arabayı sardı.
"Ben o akıl hastanesinin kapısından içeri adım attığım gün, geri dönüşü çoktan geride bıraktım, Kuzgun," dedi Asya, kararlı bir sesle. "Şimdi o krallığı da yakma vakti."
Araba hızla otoyola çıkıp başkentin karanlık sokaklarına doğru ilerlerken, ikisi de biliyordu ki bu savaş bittiğinde ya küllerinden yeniden doğacaklar ya da birlikte son bulacaklardı. Ama en güvenli yerin, hala o iki delinin zihni olduğu gerçeği hiçbir zaman değişmeyecekti.