Rasim Bey’in sarayda geçirdiği ilk günlerde Emre, adamı uzaktan gözlemleme fırsatı buldu. Yaşına rağmen çevik adımlar atıyor, her konuşmasında çıkar hesapları yapıyordu. Sarayda kimle konuşsa mutlaka bir şey talep ediyor, rüşvet ima ediyor ya da gizli anlaşmalar öneriyordu.Emre, adamın gerçek yüzünü herkesin görebildiğini sanıyordu. Ama şaşkınlıkla fark etti ki, saray erkanı Rasim’in sözlerine gülüyor, hediyelerini kabul ediyor ve onu yüceltmekte hiç tereddüt etmiyordu. Güç, gözleri kör etmişti.
Bir gece, Emre nöbet değişimine hazırlanırken, Rasim’in hizmetkârları arasında geçen gizli bir konuşmaya kulak misafiri oldu. İki adam fısıldaşarak konuşuyordu:— “Rasim Bey bu hafta limana yeni mallar getirecekmiş… ama malların arasında silahlar da varmış.”— “Şehirde bir isyan çıkarsa, bu silahlar iyi para eder. Kralın bile haberi yokmuş.”Emre’nin kanı dondu. Rasim yalnızca bir tüccar değildi; saray içine sızarak kendi gücünü büyütmeye çalışan bir tehdit haline gelmişti.
Ertesi gün, Emre saray avlusunda Defne’yi uzaktan gördü. Genç kadının yüzünde solgun bir ifade vardı. Yanında Rasim yürüyordu, yüksek sesle konuşarak çevresine övünüyordu.— “Yakında bu sarayın en güçlü ailesi biz olacağız. Kimse önümüzde duramayacak.”Defne başını eğdi, bakışları Emre’yi buldu. Bir anlığına göz göze geldiler. O bakış, Emre’ye tek bir şey söylüyordu: “Beni kurtar.”Ama Emre, yalnızca bir muhafızdı. Elinde tek şey vardı: Gerçekler. Ve bu gerçekleri ortaya çıkarmanın yolu, Rasim’in gizli ticaretini kanıtlamaktan geçiyordu.
O gece Emre, bir karar verdi: Görevini riske atacak da olsa Rasim’in sırlarını açığa çıkaracaktı. Çünkü bu yalnızca Defne için değil, krallığın güvenliği için de gerekliydi.Ve ilk adımını attı: Limana gizlice girmek…