Bölüm 2

Salon yeniden düzenlenirken, Emre Defne’nin elini bırakmak istemese de, sert bir sesle irkildi: — “Muhafız Emre!” Başmuhafız Halil, öfkeyle yanına gelmişti. Yüzündeki kırışıklıklar, ömrünü krala sadakatle geçirmiş bir adamın katılığıyla doluydu. — “Senin görevin neydi?!” diye haykırdı. Emre hemen diz çöktü, başını eğdi. — “Kralı ve tahtı korumak, efendim.” — “O halde neden gözlerin başka yerdeydi? Bir daha görevini aksatmayacaksın. Krala değil, kalbine hizmet edersen, burada bir gün bile barınamazsın!” Emre’nin kalbi sıkıştı. Defne hâlâ onu izliyordu, ama Emre başını kaldıramıyordu. Zihninde yankılanan tek şey Halil’in sözleriydi: “Kalbine hizmet edersen…” Bir hafta sonra, sarayda yeni bir haber yayıldı. Defne’nin ailesi, kızlarını şehrin en zengin tüccarlarından biri olan Rasim Bey’le nişanlamaya karar vermişti. Rasim Bey, yaşı elliyi geçmiş, nüfuzlu, ama zalimliğiyle de tanınan biriydi. Halk arasında ticaretteki acımasızlığıyla bilinir, borcunu ödeyemeyenleri iflasın ötesinde perişan ederdi. Emre bu haberi duyduğunda, kılıcını sıkıca kavradı. İçinde hem öfke hem de çaresizlik kabardı. Ama bir muhafız, soyluların işlerine karışamazdı. O akşam sarayda Rasim Bey onuruna verilen yemekte, Emre kapıda görevliydi. Defne, yanına istemeden oturmuştu. Rasim Bey, yüksek kahkahalar atıyor, elini sürekli Defne’nin koluna koymaya çalışıyordu. Defne’nin yüzündeki rahatsızlığı, Emre uzaktan bile görebiliyordu. Rasim Bey, kadehini kaldırıp yüksek sesle konuştu: — “Bu evlilik, yalnızca ailelerimizi değil, tüm şehri güçlendirecek! Soylu kan ile tüccar serveti birleşince, kimse önümüzde duramayacak.” Emre’nin dişleri kenetlendi. Adamın gözlerinde yalnızca çıkar, kibir ve açgözlülük vardı. Defne’nin dudaklarında ise sessiz bir çığlık… O an Emre, kalbinin zincirlerini daha da ağır hissetti. Ama içinden geçen tek şey şuydu: “Defne’yi bu adamın eline bırakamam.” Ve böylece, hem krala ettiği yemine hem de kendi kalbine ihanet anlamına gelecek tehlikeli bir yolun ilk adımı atılmış oldu.