HANYANG TARİHİ BİNASI — ERTESİ SABAH — 07:30
Güneş şantiyenin üzerine doğduğunda, ofisteki dağınıklık toplanmış, yerdeki kağıtlar hizalanmıştı.
Jungkook, masanın kenarında oturmuş, sert bir espresso içiyordu. Üzerinde yeni bir tişört vardı ama boynundaki ve omuzlarındaki izler tamamen açıktaydı.
Taehyung, camın kenarında durmuş, dışarıdaki restorasyon alanını izliyordu. Taranmış saçları ve jilet gibi takımıyla yine o ulaşılmaz mimar gibiydi; ama gömleğinin yakasından görünen tırnak izleri aksini söylüyordu.
"Kemer kısmını benim dediğim teknikle güçlendireceğiz," dedi Jungkook, bardağı masaya koyarak. Sesi soğuktu ama geriye adım atmıyordu.
Taehyung yavaşça Jungkook’a döndü. Gözlüklerini düzeltti. Yüzünde ne bir pişmanlık ne de bir utanç vardı.
"Kabul," dedi Taehyung. "Senin tekniğini kullanacağız. Ama geri kalan tüm iç mimari statik kararları bende olacak."
"Görürüz," dedi Jungkook, ayağa kalkarak. "Bu arada... dün gece için teşekkür etmemi bekleme."
Taehyung hafifçe gülümsedi. O kibirli tebessüm tekrar yüzüne yerleşmişti. "Senin teşekkürün dün geceki iniltilerindi Jeon. Şimdi işinin başına dön."
Jungkook çenesini sıktı, arkasını dönüp odadan çıktı.
Geriye sadece tek bir şey kalmıştı: Yaklaşan büyük müze açılışı ve ikisinin de kabullenmekten kaçındığı o nihai, kaçınılmaz duygu patlaması...