Telefon elimde titriyordu.
Mesajı tekrar okudum.
"Annen hastanede. Eğer görmek istiyorsan geç kalma."
Nefes almakta zorlandım.
Altı ay boyunca kimse beni aramamıştı.
Altı ay boyunca yokmuşum gibi davranmışlardı.
Şimdi ise...
Bir mesajla geri dönmemi bekliyorlardı.
"Kezz, iyi misin?"
Arkamdan gelen sesle irkildim.
Bu sesin sahibini tanımamak mümkün değildi.
Mert Arslan.
Türkiye'nin en zengin ailelerinden birinin veliahtı.
Kulübün VIP bölümünde oturuyordu.
Normalde benim gibi insanlarla aynı masaya bile oturmazdı.
Ama nedense son birkaç haftadır sürekli karşıma çıkıyordu.
"Rengin bembeyaz oldu."
Telefonu cebime koydum.
"Bir şey yok."
Mert hafifçe gülümsedi.
"Bir şey yok diyen insanların hayatında genelde çok şey vardır."
Gözlerimi devirdim.
"Psikolog musun?"
"Hayır."
"Öyleyse karışma."
Mert kahkaha attı.
İlk defa gülümsediğini görüyordum.
Yakışıklı olduğu gerçeğinden nefret ediyordum.
Çünkü bunun farkındaydı.
10 dakika sonra kulüpten çıktık.
İstanbul gecesi her zamanki gibi ışıl ışıldı.
Ben taksi bekliyordum.
Mert ise arabasına yaslanmış beni izliyordu.
"Seni bırakayım."
"Gerek yok."
"İnatçısın."
"Tanıştığımızdan beri bunu söylüyorsun."
"Çünkü öylesin."
Tam cevap verecekken...
Bir flaş patladı.
Sonra bir tane daha.
Ve bir tane daha.
Ne olduğunu anlamadan etrafımızı kameralar sardı.
Gazeteciler.
Fotoğrafçılar.
Muhabirler.
Bir anda.
Hiçbir yerden.
"Sayın Mert! Yeni sevgiliniz mi?"
"Adınız nedir?"
"Arslan ailesi ilişkiyi onaylıyor mu?"
"Ne zamandır birliktesiniz?"
Kalbim sıkıştı.
Ne olduğunu anlayamıyordum.
Mert'in yüzündeki ifade ise aniden değişmişti.
Sinirlenmişti.
Kolumdan tuttu.
"Arabaya bin."
"Ne oluyor?"
"Arabaya bin Kezz."
İlk kez adımı bu kadar ciddi söylemişti.
O gece eve geldiğimde saat sabah dört olmuştu.
Telefonumun ekranında yüzlerce bildirim vardı.
Instagram.
TikTok.
X.
Her yerde aynı fotoğraf.
Kulüp çıkışında Mert'in bana baktığı an.
Ama açı öyle yakalanmıştı ki...
Sanki sevgiliydik.
Fotoğrafın altında binlerce yorum vardı.
"Arslan ailesinin yeni gelini."
"Holding varisi sonunda aşık oldu."
"Bu kız kim?"
"Eski sevgilisini unuttu galiba."
"Muhteşem çift."
Dizlerimin bağı çözüldü.
Hayatım boyunca görünmez olmaya çalışmıştım.
Şimdi ise bütün ülke beni konuşuyordu.
Tam telefonu kapatacakken yeni bir mesaj geldi.
Gönderen:
Mert Arslan
Mesaj kısa ve netti.
"Sabah 10.00.
Benim ofisim.
Konuşmamız gerekiyor."
Altında ikinci mesaj belirdi.
"Çünkü bu fotoğraf ikimizin de hayatını mahvedecek."
Telefon elimden kaydı.
Ve ilk defa gerçekten korktum.