Bölüm 37

Gökçe, karnını tutarak yatağın kenarında kıvranıyordu. Ağrılar her geçen saniye daha da şiddetleniyor, vücudu sanki her an yerinden fırlayacak gibi oluyordu. Gözleri yaşarmış, ama ne yapması gerektiğini bilmeden çırpınıyordu. O kadar çok acı çekiyordu ki, çevresindeki her şey bulanıklaşmıştı. Bir an için gözlerini kapadı, derin bir nefes alarak bu acıyı biraz olsun hafifletmeye çalıştı.Boran, duştan çıkıp odaya geldiğinde Gökçe’yi böyle görmek onu korkutmuştu. Gözleri, ona doğru yöneldiğinde, Gökçe’nin halinden ne kadar zorlandığını gördü. Hemen adım atıp odanın kapısını kapattı. Yavaşça ilerleyip, Gökçe’nin yanına geldi. "Gökçe, aç kapıyı... Kıvranıyorsun, gel ağrı kesici vereyim sana," dedi, sesi endişeyle doluydu.Gökçe, titreyen bir şekilde başını kaldırarak Boran’a baktı. Gözleri, hala acıdan bulanık ama kararlıydı. “İstemiyorum... Görme beni böyle, git yat. Hastasın sen, gelicem yanına birazdan,” diye mırıldandı. Sesi zayıf ve kısıktı ama içinde bulunduğu durumun ne kadar zor olduğunu anlatıyordu. Boran’a baktı, ama ondan uzak durmak istiyordu. O kadar güçsüz hissediyordu ki, yalnız kalması gerekiyordu.Boran, Gökçe’nin acı çektiğini görmekten bir saniye bile olsun rahatsız olmadan duramadı. Ama Gökçe’nin isteği üzerine biraz geri adım attı. “Tamam, tamam... Ama seninle kalmayı çok isterim. Senin yanında olmak isterim,” dedi. Yavaşça geri çekilerek, kapıyı biraz aralayarak sessizce dışarı çıktı.Odaya girmeyecek, ama onun yanında olup olmadığına, ne olursa olsun, Gökçe’nin ihtiyacı olduğunda tekrar yardımcı olmak için orada olacaktı.Gökçe, acının etkisiyle gözlerinden yaşlar süzüldü. Karnındaki ağrı o kadar dayanılmaz hale gelmişti ki, sanki bütün vücudu onu terk ediyormuş gibi hissediyordu. Derin nefesler almakta zorlanıyordu, her hareketi sanki daha da kötüleşiyormuş gibiydi. Başını yastığa yaslayarak gözlerini kapadı, ama ağrılar bir türlü azalmıyordu. İnleyen sesi odada yankılandı, ve bir süre sonra kendisini tamamen kaybetmiş gibi hissetti.Boran, odanın dışında duruyor, kapının diğer tarafından Gökçe’nin sessiz çığlıklarını duyarak endişeyle bekliyordu. Gökçe’nin acı çektiğini görmek, onu çaresiz bırakıyordu. Derin bir nefes alarak, kapıyı hafifçe tıklattı. "Gökçe... Aç su kapıyı," dedi, sesi titrek ve endişeliydi. "Bırak beni, sana yardım edeyim."Gökçe, hiç cevap vermedi. Sadece acı dolu bir inleme duyuluyordu. Boran kapıyı tekrar tıklatıp, endişeyle bir adım daha ileri attı. "Gökçe, bana izin ver, sana bir şeyler yapayım. Gerçekten çok üzülüyorum, ama seni görmeden ne yapacağımı bilmiyorum," dedi.