Bölüm 36

Gökçe, zor bir şekilde nefes alarak Boran’a bakmaya devam etti. “Boran, senin ateşin var. Sen duşa gir, hadi… Bu halinle burada yatma,” dedi, sesinde hala bir titreme vardı, ama Boran’a yardımcı olma çabası net bir şekilde hissediliyordu.Boran, Gökçe’nin bu önerisini duyunca gözlerini kıstı. “Gökçe, seni bu halde nasıl bırakayım? Kıvranıyorsun, bir yere gitmene izin veremem.” dedi, sesi boğuk ve zayıf çıkıyordu. Başını zorla kaldırarak Gökçe’ye bakmaya çalıştı, ama vücudu onu dinlemiyordu.Gökçe, sanki kendi ağrısını ve zorluğunu unutmuş gibi, Boran’ın ateşi hakkında endişelenmeye çalıştı. “Bir şey olmaz, Boran... İlk defa yaşamıyorum herhalde. Git, duşa gir, biraz rahatla... Ben buradayım, gözlerim hep sende,” dedi, elini sıkıca tutarak, vücudundaki ağrıyı unutmaya çalıştı.Boran, Gökçe’nin gözlerindeki kararlılığı fark etti, ama hâlâ ondan ayrılmak istemiyordu. Ama Gökçe’nin inatçı bakışları ve sesindeki ısrar, onu bir şekilde ikna etti. “Tamam, tamam, ama sadece kısa bir süreliğine,” dedi ve zar zor kalkarak duşa doğru yöneldi. Vücudu hâlâ zayıftı ve her adımda titriyor, dengeyi sağlamakta zorlanıyordu.Boran, duşa girdiğinde suyun sıcaklığı vücudundaki titremeleri biraz olsun yatıştırdı ama çok geçmeden suyun etkisi geçmeye başladı. Hızla duştan çıkmak zorunda kaldı. Bir süre sonra hızlı bir şekilde elini yüzünü yıkayıp, suyun soğukluğunu hissetmeden dışarı çıkmaya karar verdi. Hemen duşu sonlandırıp, geri dönerken zihninde tek bir düşünce vardı: Gökçe’nin yanında olmak.Boran, bir an bile uzak kalmaya dayanamadı. Odaya dönerken, Gökçe’nin hâlâ zorlandığını görünce, bir an için daha fazla dayanamayacak gibi hissediyordu. "Gökçe, dikkatli ol... Benimle kal," dedi.