Gökçe, lavabonun kenarına tutunarak yere yavaşça çöktü. Karın ağrısı artık dayanılmaz bir hâl almıştı. Dişlerini sıkarak gözyaşlarını tutmaya çalıştı ama artık gücü kalmamıştı.Karnını tutarak dizlerini göğsüne çekti. Nefes alırken bile sancı giriyordu içine. Dudakları titreyerek mırıldandı:“Allah’ım… ne olur… kurtar beni…”Başını duvara yasladı. Gözlerini kapattı. Yüzü bembeyazdı.“İstersen al canımı, ama geçsin artık şu ağrı… ne olur bitsin…”Yutkundu, kelimeleri boğazına düğümlendi.“Bu ne hâl böyle… bu ne acı… tek başımayım, hiçbir şey yok yanımda… bir kişi bile...”Gözyaşları sessizce süzülürken ellerini yumruk yaptı.“Dayanamıyorum artık…”O an içeride sadece Gökçe’nin titreyen nefesi ve kalp atışları vardı. Ve dışarıda... Boran'ın hâlâ kulak kesilmiş hâli, ama hareketsiz kalışı.
Gökçe karnını tutarak yatağın köşesine çekilmişti. Ter içinde kalmıştı, gözleri dolmuştu ama ağlamıyordu. Dişlerini sıkıyor, sessizce acıyı bastırmaya çalışıyordu. Mırıldandı:“Allah’ım… geçsin artık… dayanamıyorum…”Tam o sırada kapıdan hafif bir tıkırtı geldi. Kapı aralanmadı, ama alttan bir şey bırakıldı. Gökçe başını kaldırıp kapıya baktı. Yavaşça yerdeki şeyi fark etti: küçük bir kutu ve yanında bir şişe su. Üzerinde küçük bir not vardı.“Ağrı kesici. Al. - B”Gökçe önce duraksadı. Sonra hafifçe gülümsedi, ama hüzünle. “Beni dinlemiş…” diye fısıldadı.Kutusunu aldı ama hemen içmedi. Elinde döndürdü. Sonra kendine fısıldadı:“Yine de içim acıyor Boran… sadece karnım değil.”Gökçe, Boran'ın bıraktığı ağrı kesiciyi yavaşça eline aldı. Gözleri hâlâ nemliydi, parmakları titriyordu. Şüpheyle baktı bir süre. İçip içmemek arasında kaldı. Ama başka çaresi yoktu.İlacı içtikten sonra yatağına yavaşça uzandı. Karnındaki ağrı hâlâ tamamen geçmemişti, ama artık daha katlanılabilir bir hâle gelmişti. Gözlerini tavana dikti, düşünceler zihninde dönüp duruyordu.“Biraz geçsin… sadece biraz,” diye fısıldadı. Sesi yorgun ve kırıktı.Yorganı göğsüne kadar çekti, battaniyenin altına kıvrıldı. Gözleri yavaşça kapanmaya başladı. Ağrıdan, yalnızlıktan ve içini kemiren tüm düşüncelerden yorulmuştu.Derin bir nefes aldı. Bu defa sancı hafifti.Ve sonunda… Gökçe uyuyakaldı.Kapının diğer tarafında ise Boran sessizce durmuştu. Gitmeden önce bir kez daha başını eğip iç geçirdi. Sonra sessiz adımlarla uzaklaştı.