Bölüm 20

Gökçe odada bir sağa bir sola yürüdü. Aklı karmakarışıktı. Duvarın dibine oturdu bir süre. Ellerini başının arasına aldı. Sessizlik delirtici bir hâl almaya başlamıştı. Birden ayağa kalktı, lavabonun olduğu köşeye gitti. Musluğu açtı, soğuk suyu avuçlarına alıp yüzüne çarptı. Aynaya baktı. Göz altları morarmıştı, yüzü solgundu.Tam o sırada kapı aralandı.Boran içeri girdi.“Gene niye uyumadın?” dedi yorgun ama dikkatli bir ses tonuyla.Gökçe havluyu yüzüne bastırırken yan gözle baktı.“Bana makas verir misin?” dedi.Boran durdu.“Makas mı? Ne yapacaksın?”Gökçe derin bir nefes aldı.“Saçlarımı kesmek istiyorum. Kısaltacağım.”Boran bir adım attı ileri.“Hayır,” dedi hemen, biraz sertçe. “Kesme saçlarını.”Gökçe başını eğdi.“Neden? Sana ne fark eder?”Boran birkaç saniye sessiz kaldı, sonra yavaşça konuştu.“Çünkü... o halinle iyisin. O saçlarınla tanıdım seni. Her şeye rağmen güzelsin. Ve... o saçların gittiğinde, yaşadıklarını silmeye çalıştığını düşüneceğim. Ama silinmesin. Çünkü o saçlar, buraya kadar nasıl geldiğinin hatırası.”Gökçe’nin gözleri doldu ama ağlamadı.“Bu senin duygusal versiyonun mu, yoksa hâlâ kontrol etmeye çalışan Boran mısın?”Boran gözlerini kaçırmadı.“İkisi birden olabilir.”---