Bölüm 21

Gökçe yatağın kenarında oturuyordu. Gözleri kapalıydı, alnı terlemişti. Karnını tutmuş, hafifçe öne doğru eğilmişti.Sancı önce belli belirsizdi ama dakikalar geçtikçe şiddetlendi. Derin bir nefes aldı, sonra ağzını kapatarak inledi. “Off… hayır, yine mi…”Bir an uzanmayı denedi, ama pozisyon değiştirdikçe ağrı da yer değiştirdi. Dizlerini karnına çekmeye çalıştı ama bu da fayda etmedi. Yatakta bir o yana bir bu yana döndü, gözleri dolmuştu.Yastığa başını bastırdı, dişlerini sıktı. “Geçecek… geçecek,” diye kendi kendine mırıldandı. Ama geçmiyordu.Sancı öyle bir noktaya geldi ki, istemsizce yatağın kenarına oturdu ve başını dizlerine yasladı. Tüm bedeniyle titriyordu artık. Elini karnına bastırmıştı, sanki bastırırsa acı azalacakmış gibi.Derin bir iç çekti.Ayak sesleri duyulmaya başladığında hâlâ yatağın kenarındaydı… ve Boran kapıyı açmak üzereydi.Kapının dışında bir anlık duraksama oldu. Ayak sesleri yaklaşmıştı ama kapı açılmadı. Gökçe gözlerini kıstı, sesi duyduğunu sanmıştı. Ancak oda yine sessizliğe büründü.Boran elini kapı koluna uzatmıştı… ama sonra geri çekti. Derin bir nefes aldı, başını eğip birkaç saniye kapının önünde öylece durdu. Ardından sessizce geri adım attı ve uzaklaştı. Ayak sesleri yavaşça silindi.Gökçe bunu fark etmemişti. Kendi acısıyla baş başa, yatakta kıvranıyor, bir yandan da sakin kalmaya çalışıyordu. Nefesi kesik kesikti. “Geç… geç artık,” diye fısıldadı.Karanlıkta, yalnızca kendi nefesi ve kalp atışı duyuluyordu.