Bölüm 19

Gökçe Boran’ın sözlerinden sonra başını eğdi. Gözyaşları istemsizce yanaklarından süzüldü. Kendisini tutmaya çalıştı ama o cümle… “Seni kaybetmekten korkuyorum”… her şeyi yerle bir etmişti.Boran gözlerinin dolduğunu fark edince yavaşça ona dokundu. Elini, Gökçe’nin ellerinin üzerine koydu.“Gitmek istersen yine gidebilirsin…” dedi kısık bir sesle. “Ama bil ki… sen gidersen, ben seni bir daha bulsam da, karşına geçip bu sözleri tekrar söyleyecek cesareti bulamam.”Gökçe başını kaldırdı. Boran’ın yüzü her zamankinden daha yorgun, daha içtendi. O güçlü ve her şeye hâkim adam gitmişti sanki. Yerine, sadece bir şeyleri düzeltmek isteyen, sevdiği kişiyi kaybetmekten korkan bir adam kalmıştı.“Ben…” dedi Gökçe, sesi titreyerek, “ben de ne hissettiğimi bilmiyorum. Ama bu— bu his… tanıdık değil. Ve bu kadar korkuyorken, birine güvenmek çok zor.”Boran usulca başını salladı.“O zaman sadece bir şey yap. Bu gece kaçma. Bir yere gitme. Kal burada… sadece bir gece.”Gökçe onun gözlerine baktı. Tereddütle, ama içten bir şekilde başını salladı.“Tamam,” dedi sessizce. “Sadece bu gece.”Boran derin bir nefes aldı. Ayağa kalktı, son bir kez başını eğdi.“İyi geceler Gökçe.”Odanın kapısını yavaşça kapatırken, içeride sadece Gökçe’nin derin nefesleri ve karmaşık düşünceleri kaldı.