Bölüm 17

Boran, Gökçe’yi yatağa dikkatlice yerleştirirken, gözlerindeki kararlılık hiç azalmadı. Gökçe’nin kendisine öfkeyle bakması, onu daha da sinirlendiriyordu ama sakin kalmaya çalıştı. Şimdi, onu ne kadar korumaya çalışsa da, Gökçe'nin bu direnci onu aşmanın tek yolu gibi geliyordu.Gökçe, başını yastığa yaslarken derin bir nefes aldı. Yavaşça gözlerini kapatıp, gözlerinde biriken yaşları yok saymaya çalıştı. Boran’ın söyledikleri kafasında dönüp duruyordu: Evlenmek… Gerçekten bu kadar mı uç bir çözüm vardı?"Boran, senin bu söylediklerin gerçek mi?" diye sordu, sesi çatallanmıştı. "Yani ben... yani ben kaçarsam, hiçbir şey anlamıyor mu? Hep mi böyle olacak?"Boran, Gökçe’nin gözlerine bakarak, "Evet," dedi. "Hep böyle olacak. Sen kaçtıkça, onlar seni daha da zorlayacak. Ve ben seni koruyamayacağım."Gökçe, bir an sessiz kaldı. Kendini savunmasız hissetti. Öfkesini içine gömdü ve başını yastığa bıraktı. “Boran, ben… ben istemiyorum,” diye fısıldadı. "Beni böyle tutamazsın. Bunu kabul edemem.”Boran bir adım geri çekildi ve derin bir nefes aldı. “Bunu kabul etmelisin, Gökçe. Başka yol yok,” dedi. “Senin için tek çözüm bu. Senin güvende olman için tek yol bu.”Gökçe’nin içindeki tüm duygular karmakarışıktı. Boran’ın söylediklerine, hissettiklerine bir anlam veremiyordu. Evlenmek, her şeyi çözmek miydi? Bir an, dünyadaki her şeyin ne kadar garip ve korkutucu olduğunu düşündü."Beni gerçekten sevdiğini mi sanıyorsun?" dedi, yavaşça. "Bunu söylemek kolay. Ama bu bana... bambaşka bir şey gibi geliyor." Gözleri dolmuştu, ama gözyaşlarını tutmaya çalışıyordu.Boran, Gökçe’nin sesiyle sarsıldı. O kadar yakındı ki, tüm dünyayı silip sadece Gökçe’yi dinlemeyi, anlamayı istiyordu. Ama her şey karmaşıktı. İçindeki korku, suçluluk ve kararlılık onu aynı anda boğuyordu.“Beni sevmen gerekmez, Gökçe. Benim seni korumamı anlaman gerek. Ve buna mecbursun.”Gökçe sessizce gözlerini kapattı. Acının vücuduna yayılmasına izin verdi. "Bu benim suçum değil," dedi, titrek bir şekilde. "Bunu kabul etmiyorum. Beni burada tutamazsın."Boran, bir süre sessiz kaldı, gözleri Gökçe'nin ellerinde. Ama sonunda, gözlerinde bir çözüm umudu belirdi. “Senin için her şeyi yapabilirim, Gökçe,” dedi, kararlı bir sesle. “Ama tek yol bu. Sen kaçarsan, seni kaybederim. Benim için hayatta kalmandan başka bir şey yok.”