Bölüm 15

Kapı kapandıktan sonra odada yeniden sessizlik hâkim oldu. Gökçe, Boran’ın sözlerini zihninde tekrar ederken gözleri hâlâ duvarda, o çizgideydi.Ama artık korkudan çok bir şey vardı içinde: kararlılık.Yavaşça doğruldu. Kolundaki sargıya baktı. Dişlerini sıktı."Yeter artık..." diye fısıldadı.Sargıyı çözmeye başladı, her dokunuşta acı içini yaksın diye umursamadı. Bez parçası kanla yapışmıştı ama çekip çıkardı. Kolundaki morluklar, çizikler, yara izleri… hepsi hâlâ oradaydı. Ama Gökçe için artık hiçbirinin önemi yoktu.Ayağa kalktı, sendeledi ama dengesini toparladı.Önce kapıya yöneldi. Kilidi yokladı, kolu bastırdı, itti, çekti…Tık yok.Sinirle yumruğunu kapıya vurdu."Açıl lan!" diye bağırdı.Ama tek cevap: sessizlik.Gözleri hızla odayı taradı.Gözleri cama takıldı.Yavaşça yaklaştı, perdeyi çekti. Camın dışında sadece karanlık vardı ama umutsuzluk değil, bir çıkış arayışı sarmıştı her yanını.Camın kilidini kontrol etti. Küçük, eski tip bir mandaldı.Zorlarsa kırabilirdi.İçeriden bulduğu metal sandalyeyi alıp cama dayadı. Üzerine çıkıp omzuyla cama yüklendi.Bir.İki.Üçüncü darbede cam çatladı."Haydi… kırıl!"Son darbeyle birlikte cam parçalanarak açıldı. Soğuk hava içeri doldu, bir anda yüzüne vurdu.Gökçe hemen pencere kenarına tutundu, cam kırıklarına aldırmadan dışarı atladı. Sert bir inişti ama ayağa kalktı, dengesini kaybetmeden hemen koşmaya başladı.Ayak sesleri loş arka bahçeye yayıldı.Binaların arasından geçerken nefesi düzensizdi ama adımları kararlıydı.Arkasına bakmadan, sadece "Kaç!" diyerek kendine fısıldadı.Gece… sonunda onu yutmaya hazırdı ama Gökçe, o karanlığın içinden sıyrılacak gibiydi.