Bölüm 14

Tam o anda, Gökçe’nin kirpikleri kıpırdadı.Boran, başucunda beklerken fark etti o minik hareketi. Hemen eğildi, yüzüne biraz daha yaklaştı.“Gökçe…?”diye seslendi tekrar, bu kez sesi daha yavaş ama yoğun bir tedirginlikle doluydu.Gökçe’nin göz kapakları ağır ağır aralandı. Gözbebekleri bir an odanın loş ışığında odaklanamadı.Boş boş tavana baktı. Nefesi kesik kesikti. Dudakları titriyordu.“Boran…” dedi kısık bir sesle.Sanki hâlâ gördüklerinin gerçek mi hayal mi olduğundan emin değildi.Boran hemen yaklaştı.“Ben buradayım. N’oldu sana? Kim yaptı bunu? Gördün mü birini?”Gökçe’nin gözlerinden bir damla yaş süzüldü. Sesi hâlâ fısıltı gibiydi.“Duvar… ses… oradaydı…”Boran bir an duraksadı. Kaşlarını çattı.“Ne sesi? Ne diyorsun Gökçe?”Gökçe sağ elini göğsüne bastırdı, nefes almaya çalıştı.“Biri… oradaydı. Fısıldadı. Ama sonra… sonra o sesi duydum. O korkunç şeyi… ve… her şey karardı.”Boran’ın bakışları duvara kaydı. Sonra tekrar Gökçe’ye döndü.“Sen… halüsinasyon görmüş olabilirsin. Uzun süre burada kaldın. Psikolojin—”“Hayır!” diye kesti Gökçe zayıf ama keskin bir tonla.“Gerçekti. Gözlerimle gördüm. Duydum.”Boran’ın yüzü kısa bir an için gerildi. Gözleri o çizgili duvarda bir süre takılı kaldı.Ama sonra bakışlarını kaçırdı, iç geçirdi.“Tamam… tamam Gökçe. Bugünlük konuşma daha fazla. Dinlenmen gerek.”Yavaşça yorganı üzerine örttü.Ama Gökçe, gözlerini ondan ayırmadan fısıldadı:“Sen de korkuyorsun… değil mi?”Boran irkildi. Gözleri Gökçe’ye döndü ama bu kez cevap vermedi.Sessizce ayağa kalktı, kapıya yöneldi.Kapıyı açarken sadece bir cümle bıraktı ardında:“Korkacak bir şey yoksa… kimse susmaz.”Ve kapı yeniden kapandı.