Bölüm 13

Boran birkaç saniye daha Gökçe’ye baktı. Yüzündeki solgunluk, dudaklarındaki çatlak… nefes alışverişi vardı ama çok yavaştı.Kaşlarını çattı.“Kendi kendine yapamazsın bunu…”diye mırıldandı ve kollarını uzattı.Gökçe’yi dikkatlice kucakladı. Onun ne kadar hafif olduğunu fark edince içi bir an burkuldu.Adımları sert ama temkinliydi. Yatağın kenarına geldiğinde, Gökçe’yi yavaşça yatağa yatırdı.Başının altına yastığı yerleştirdi. Saçları alnına dökülmüştü, bir kısmı terden yapışmıştı.“Gökçe… bak bana.”diye fısıldadı, sesi bu kez daha yumuşaktı.“Aç gözlerini. Hadi. Kim yaptı bunu?”Yüzüne biraz daha eğildi, sesi titriyordu:“Bunu sen yapmadın… kendi kendine olamaz bu. Söyle bana. Gökçe…”Cevap gelmedi. Gökçe, hâlâ derin bir sessizlik içindeydi.Ama Boran’ın gözleri artık alaycı değildi.Karmaşık bir şey vardı bakışlarında.Kızgınlık mı? Endişe mi? Yoksa… suçluluk mu?Bir an durdu, sonra içinden geçen düşünceyi bastırmak istercesine arkasını döndü.Yine de bir şey onu geri çevirdi.Başını çevirdi, Gökçe’ye tekrar baktı.“Kalk Gökçe… yoksa bu odada nefes alacak tek kişi ben olacağım.”Sesi yine sertti ama içinde kırılmış bir tını gizliydi.