Bölüm 12

Kapı yavaşça açıldı.Soğuk metalin sürtünme sesi, odada yankılandı.Boran içeri adımını attı.Kolları arkasında bağlıydı, gevşek adımlarla yürüyordu.Kapıya doğru bir bakış attı.Ardından homurdandı:“Hayret… hâlâ kapıya saldırmadı.”Gözlerini odaya gezdirdi.“Gökçe… niye çıkmıyorsun bugün?”Yüzünde alaycı, ama bir o kadar dikkatli bir ifade vardı.Bir adım daha attı…Sonra durdu.Bakışları yerde yatan bedene kaydı.“Gökçe?”Sesindeki küçümseme aniden yerini tedirginliğe bıraktı.Hızla yanına yürüdü.Gökçe’nin yerde kıvrılmış hâlini gördü. Solgun yüzü, titrek nefesi ve kapalı gözleri…“Hey, bak bana.”Çömeldi. Omzuna dokundu.“Aç gözünü, Gökçe. Ne oldu sana?”Hiçbir yanıt alamadı.“Gökçe?”Ses tonu bu kez daha yüksekti.Endişe değil, öfke karışık bir hisle kaşlarını çattı.Elini Gökçe’nin yanağına götürdü, hafifçe silkeledi.Ama Gökçe kımıldamadı.“Kahretsin…”diye mırıldandı, ardından dişlerini sıktı.“Bunu sen kendi kendine yapmadın. Değil mi?”Bakışlarını hızla odaya çevirdi.Tavana, lavaboya, köşelere…Her şey yerli yerindeydi.Ama onun içini kemiren o tanıdık huzursuzluk kıpırdanmaya başlamıştı.“Kim var burada?” diye fısıldadı kendi kendine.Ama cevapsızdı her şey.Ve Gökçe… hâlâ sessizdi.