Bölüm 11

Gökçe’nin gözleri sağ duvardaki çizgiye kilitlenmişti. Yüreği ağzındaydı. Dakikalardır bekliyordu. Ne notu yazan kişi gelmişti… ne de bir ses çıkmıştı.Tam “Boşunaydı,” demek üzereyken...Bir ses duyuldu.Ama bu beklediği ses değildi.Havalandırmadan değil, odanın içinden geldi.İnce, metalik bir tıkırtı.Ardından bir sürtünme sesi.Gökçe irkildi.Yavaşça başını çevirdi.Ses lavabonun altından gelmişti… sanki biri orada sürünüyor gibi.Gözbebekleri büyüdü. Adım atmadı.Nefesini tuttu.Ama ses bir daha geldi.Bu kez daha yüksek… daha yakın…Tık… tık… tık…Gökçe’nin kalbi boğazına tırmandı.Duvara yaslandı. Gözleri kapıya gitti, kilitliydi.Tavana baktı, sessizdi.Sonra…Birden odanın lambası titredi.Karanlık – ışık – karanlık…Ve ardından keskin, tiz bir fısıltı odanın içinde yankılandı:“Gökçe…”Bir fısıltıydı bu ama yankı gibi çınladı.Gökçe yerinde sıçradı.Eliyle ağzını kapattı. Nefesi kontrolsüz bir şekilde kesik kesikti.“Buradasın…”Aynı ses… bu kez daha yakın.Kulağının dibindeymiş gibi…Gökçe hızla lavaboya doğru döndü. Altına baktı. Boştu.Ama ses devam ediyordu.“Saklanamazsın…”Artık bedenindeki hiçbir kas ona ait gibi hissettirmiyordu.Titreyen dizlerine hükmedemedi.Bir adım atmak istedi ama bacakları boşaldı.Dizlerinin üstüne çöktü.Etraf dönmeye başladı.“Çık… burdan…” diye inledi ama sesi çıkmadı.Son bir güçle başını kaldırdı, aynaya baktı.Ve… aynada kendi yansımasından başka bir şey daha vardı.Arkasında.Karanlığın içinde, silik bir gölge.Gökçe’nin gözleri büyüdü.Ama çığlık atamadan…Boğazından bir hırıltı çıktı.Ve…Her şey karardı.