Bölüm 10

Kapı kapandıktan sonra Gökçe hâlâ nefes nefeseydi. Ellerini yumruk yapıp dizlerine bastırdı. Kalbindeki korku, yerini öfkeye bırakıyordu. Artık yeterdi. Bu dört duvar arasında tutsak olmak da, deli gibi hissettirilmek de yeterdi.Gözleri alev gibi parladı.Yatağın kenarından kalktı, titreyen sesi önce fısıltı gibiydi ama hızla yükseldi:“Boran!”Yanıt yoktu.Gökçe yumruklarını duvara vurdu, sesi yankılandı.“BORAN!”Kapıdan hâlâ ses gelmeyince bir adım öne çıktı, boğazını yırtarcasına bağırdı:“Bana bak! Beni çıkar buradan! Yeter be! Delirteceksiniz insanı! İnsan mı kaldı burda ha?! Ne istiyorsun benden?! Ne?!”Sesi çatladı, gözlerinden yaşlar aktı ama durmadı.“Bu ne oyun?! Bu ne ceza?! Biri geldi buraya, duvardan çıktı, delirmiyorum ben! Gerçekti! Gördüm! Anladın mı? GÖRDÜM!”Kapının önüne geldi, yumruklamaya başladı.“BORAN! AÇ ŞU KAPIYI! BENİMLE DALGA GEÇME!”Bir anda kapının kilidi çevrildi. Gökçe'nin nefesi yarım kaldı. Kapı ağır ağır aralandı.Boran eşiğe yaslanmış, soğuk ve sakin bir ifadeyle ona bakıyordu.“Ne var Gökçe? Neden bağırıyorsun bu kadar? Burası sana göre fazla mı sessiz kaldı?”Gökçe'nin gözyaşları yüzünü ıslatıyordu ama gözleri öfkeyle ışıldıyordu.“Beni çıkar burdan. Ne yapacaksan yap, ama şu dört duvarı bana mezar etme! Kimsin sen ha? Tanrı mı oynuyorsun?! Ben senin oyuncağın değilim!”Boran kaşlarını çattı. Bir adım içeri girdi, kapıyı arkasından kapattı.“Sana söyledim… her şeyin bir zamanı var. Ama sen sınırları zorluyorsun.”Gökçe’nin sesi çatladı, ama kararlıydı.“O zaman hazır ol Boran. Çünkü bu sınırları ben çizeceğim. Bir kurban değilim. Ben, savaşırım.”Boran birkaç saniye sessizce baktı ona. Dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı.“Demek savaşacaksın... O zaman oyunun kuralları değişiyor Gökçe. Hazır ol.”Kapıyı bir kez daha arkasından çekip kapattı. Anahtar sesi yine duyuldu.Ama bu kez içeride yalnız kalan Gökçe korkudan değil, kararlılıktan titriyordu.