~Şimâl Çuğaşvili
12 yaşımdan beri pskiyatra gidiyorum, aslında anneme taciz ve zorbalık olayından sonra “Psikoloğa gitmek istiyorum. ” dediğimde yaşadığım tramvaları umursamadan “Herkesin hayatında kötü şeyler oluyor oldu ve bitti. ” Diye geçiştirdi.
Ben ne zaman yaşadığım zorbalığı, okulda sürekli tramvamın tetiklenmesini kaldıramayıp intihara kalkıştım o zaman pskiyatra gittik.
Bu arada konusu açılmışken E'yi sevme sebeplerimden biri benim derdimi dinleyip anlamasıydı ama ayrıldıktan sonra bana inanmadığını yalan söylediğimi düşündüğünü söyledi.
“Ailen seni dövüyor olsa seni doktora mı görür. ” dedi tabi kendisi annemin beni doktora götürmesinin ilk intihar seferimle başladığını daha öncesinde tramvalarımı “Oldu bitti. ” diyerek geçiştirdiğini bilmiyordu.
Her neyse 12 yaşımdan beri doktorlar “Bipolar olabilir ama tehşis koymak için çok erken 17-18 yaşına gelmesi lazım. ” diyormuş (Babam söyledi.) 17 yaşımda yani geçen sene de bu tehşis koyuldu. Bu tehşisin koyulduğunu öğrenmeden önce bipolar olduğumu hiç fark etmemiştim. Şimdi bakıyorum da o kadar belirtisi varmış ki aslında. Bipolar bozukluk ilaçları kullanmadan önce 3 gün üst üste uyuyamadığım dönemler ve günde 14 saat uyuduğum dönemler oluyordu. (3 gün uyuyamadığım manik atak, 14 saat uyuduğum depresif atak)
Onun dışında 1 hafta 1 öğünü zar zor yerken 1 hafta yenebilir ne bulursam yiyordum.
Ani ruh hali değişikliklerim de çok oluyordu “9 sene önce köpeğim öldü. ” diye ağlarken birden ağlamayı bırakıp “Arkadaşımın resim hocasının adı Burhanettin böyle isim mi olur? ” ye kahkahalarla gülüyordum doktorların “Bipolar olabilir. ” dediği (benim bundan haberim yoktu.) annem ve babam birbirlerine bakıp üzülüyorlar bana da “Şimâl sen iyi misin? ” diye soruyorlardı. 12 yaşımdan beri defalarca intihar deneyimim oldu (Artık vazgeçtim ve böyle işlere kalkışmıyorum nasıl vazgeçtiğimi de başka bir bölümde anlatacağım.)
Üzerinde düşünüp o dönemi ele aldığım zaman şunu görüyorum benim ölmek istediğim, intihara kalkıştığım dönem sürekli olarak ölümü düşlediğim, yataktan bile çıkamadığım bir dönem değildi bir gül güler oynarken ertesi gün atlamak için inşaatın tepesine çıkıyordum ve bu arada beni tetikleyecek üzecek hiçbir olay olmuyordu, bazen bir önceki gece yazdığım intihar mektubunu yırtıp çöpe atıp arkadaşlarımla buluşmaya gidiyor ve orda gayet gülüp eğleniyor, espiriler yapıyordum.
Bipolar bozukluk sosyal hayatımı da çok etkiliyor iki gün öncesinden dışarı çıkma planı yapıyorum ama o tarih geldiğinde ruh halim değişiyor ve dışarı çıkasım gelmiyor, sadece yatağa yatıp yorganı da kafama çekip yalnız kalmak istiyorum. Çevremdeki insanlara ayıp ettiğimin farkındayım ama gerçekten elimde olmayan ani ruh hali değişimleri yaşıyorum. Bazen arkadaşlarımla dışarı çıkıyorum, muhabbet ortam gayet güzel olsa da hiçbir şey olmamasına rağmen modum düşüyor. Arkadaşlarım “Bir şey mi oldu? ” “Noldu şu an anlatsana? ” diyor halbuki bir şey olmadı sadece sessizce oturmak istiyorum.