Kayseri'ye gitme planı yapmıştım, otogara vardığımda “Şu an Kayseri otogarındayım kalacak yerim yok gelip beni alır mısın? ” diyecektim kabul etmese bile beni sokağa atmayacağını,kalacak yer ayarlayacağını düşünmüştüm.
Geldiğinde “Beni affet diye bu kadar yol geldim bir şans daha ver nolur.” diyecektim
İş bulamadım yeterli parayı biriktiremedim ve gidemedim. E'yi arayıp böyle bir planım olduğunu ama para biriktiremediğimi söyledim sonrasında diyolog şöyle gelişti:
E:Ben de derdim ki 'Şimâl siktir git Aydın'a dön'
Ben: Ama baktım gece vakti dönüş bileti yok.
E: E git otogarın bir yerinde yat
Ben: Ya başıma bir şey gelirse?
E: Banane ben mi dedim gel diye?
Evet o kadar karaktersizdi ki gecenin bir vakti sokakta tek başıma kalıp belki de tacize uğrayacak olmam umrunda değildi.
Oysaki ben planı anlattığımda “Ya seni almaya gelmezse. ” diyen herkese onu “E'yi tanıyorum bana bir şans vermese bile en azından kalacak yer ayarlar. ” diye savunmuştum.
Bu biraz aptalca gelecek ama insanın çaresiz kalınca ne yapacağı belli olmuyor. Ben de ne yapsam onu sevip kavuşamamanın verdiği çaresizlikle yaptım. Koku hafızası diye bir şey duymuştum eskiden kullandığın parfümü sıkınınca o parfümü kullandığın dönemki anıların gözünde canlanırmış.
E'yle buluştuğumuzda sıkıtğım parfümü bir tişörtüme sıktım ve “Belki benim kokumla uyumak istersin. ” diye bir notla E'ye gönderdim kargo ulaştı mesajı alınca E'yi aradım. “Ne yapayım bu tişörtü” dedi “İstemiyorsan annene ver yer bezi yapsın. ” dedim
“Bana bir yer bezi kadar da faydan dokunmasın çöpe atayım ben bunu. ” dedi çok koymuştu kalbimin daha önce hiç bu kadar kırıldığını hatırlamıyorum.
Ayrıldıktan sonra yine konuşurduk konu açılmıştı ve bana bipolar tehşisi koyulduğunu söyledim, bir gün kavga ederken bana “Bipolar olduğunu bilsem yanına yanaşmazdım. ” demişti.
Ve bu olduğunda onu hâlâ seviyordum