Dördüncü katın sahanlığına adım attıkları anda, merdiven boşluğuna kadar taşan o tereyağlı, sıcacık koku ikisinin de adımlarını hızlandırdı.
12 numaranın kapısı aralıktı. Ece anahtarı çıkarmaya bile gerek duymadan kapıyı hafifçe ittiğinde, antreye yayılan peynirli börek ve demli çay kokusu adeta koca bir haftanın yorgunluğunu kapı eşiğinde soyup aldı.
"Biz geldik anne!" diye seslendi Ece, çantasını vestiyerin kenarına bırakırken.
Mutfaktan elindeki fırın eldivenleriyle çıkan Nermin Hanım’ın yüzü pırıl pırıldı. "Hoş geldiniz kuzularım! Geçin hemen salona, fırından yeni çıktı. Enes, oğlum sen de doğruca içeri; Sevim Hanım’a haber verdim, o da birazdan gelecek."
"Nermin Teyze sen bir meleksin," dedi Enes, mutfağın kapısından içeri kafasını uzatıp tezgahtaki devasa tepsiyi görünce gözleri parlayarak. "Yemin ederim organik kimyada ben bu kokunun hayaliyle hayatta kaldım."
"Deli çocuk, hadi yıkayın ellerinizi," dedi Nermin Hanım gülerek omzuna hafifçe vururken.
Yarım saat içinde salon masası adeta bir bayram sofrasına dönüştü. Masanın tam ortasında, üzeri nar gibi kızarmış, dumanı tüten koca bir tepsi çıtır peynirli börek duruyordu. Yanında ince belli bardaklarda berrak, tavşan kanı çaylar, ev yapımı vişne reçeli ve zeytinler... Sevim Hanım da elinde taze sıktığı portakal sularıyla gelip masanın başına geçmişti.
Enes tabağına aldığı devasa börek dilimini iki parmağıyla tutup çıtırtısını dinledi:
"İşte hayat bu. Ne teğetin eğimi ne mol kavramı... Gerçek bilgelik bu çıtırtıda gizli."
"Az kalsın o çıtırtıyı duyamayacaktın ama," dedi Ece, bardağına uzanıp Enes’e yandan bir bakış atarak. "Son fizik sorusunda silgiyi masanın altına düşürdüğünde yüzün kireç gibiydi. Arkadan sesini duydum, bildiğin formülle pazarlık yapıyordun."
"Pazarlık değil kraliçe, ikna kabiliyeti," diye karşılık verdi Enes börekten koca bir ısırık alıp sırıtırken. "Sonuçta formül pes etti, ben değil. Yetmişin altına düşersem Bora’ya bütün hafta kantinden ısmarlama sözüm var, risk alamazdım."
Sevim Hanım oğlunun haline bakıp başını iki yana salladı, ardından sevgi dolu gözlerle Ece’ye baktı:
"Valla Ece kızım, Enes bu hafta sınıfı geçerse tamamen senin sayende. Gece yarılarına kadar sabırla döktüğün o diller olmasa bu çocuk test kitabının kapağını bile açmazdı."
Ece hafifçe gülümsedi, bakışları masanın karşısında oturan Enes’le buluştu. Yanaklarına çok tatlı bir pembelik vurdu ama bu kez gözlerini kaçırmadı.
"O kadar da değil Sevim Teyze... Enes kafasına koyunca yapıyor, sadece biraz gaza getirilmesi gerekiyordu."
"Görüyorsun değil mi anne?" dedi Enes göğsünü kabartarak. "Partnerim benden razı."
Masanın etrafında yükselen neşeli kahkahalar, haftalar önce bu daireyi saran o buz gibi kriz günlerini, kilitli kapıların acısını ve hastane koridorlarının soğukluğunu tamamen unutturmuştu. İki anne, çocuklarının arasındaki bu tertemiz, yaraları sarıp sarmalayan dostluğa bakarken gözlerindeki o dingin huzur her şeyi özetliyordu.
Saat ilerleyip anneler mutfakta çay tazelemeye çekildiğinde, masada sadece ikisi kaldı.
Dışarıda hafiften sonbahar yağmuru başlamış, pencerelerin camına ince ince vuruyordu. İçerisi ise fırının sıcaklığı, çayın buğusu ve paylaşılan o hafiflikle doluydu.
Ece fincanını iki eliyle kavrayıp dirseklerini masaya dayadı. Başını hafifçe eğip Enes’e baktı.
"Hafta sonu yayın açacak mıyız gizli ortak?"
Enes arkasına yaslandı, kollarını göğsünde kavuşturup gözlerini kıstı; yüzünde o çok iyi bilinen muzip ifade parıldadı:
"Sen istersin de ben 'hayır' der miyim komşu? Ama bu sefer baştan söyleyeyim: O son boss'u ben keseceğim, kill'i bana bırakacaksın."
"Bakarız," dedi Ece dudaklarını büküp kısık bir kahkaha atarak. "Performansına göre değerlendiririm."
Cuma akşamının yağmurlu serinliği dördüncü katın pencerelerini yıkarken, içerideki sıcacık masada oturan iki genç için fırtına tamamen geride kalmıştı; önlerinde ise sadece birlikte gülünecek, birlikte kazanılacak upuzun, aydınlık günler vardı.