21. Bölüm – İftira
Saray…
Her şey dışarıdan sakin görünüyordu.
Ama içeride fırtına kopuyordu.
Şehzade Beyazıt artık neredeyse hiç yalnız kalmıyordu.
Mihrisu ve küçük Selim…
Onun dünyası olmuştu.
Ama Dilruba…
Durmamıştı.
Bir gece…
Dilruba Beyazıt’ın odasına geldi.
Kapıyı çaldı.
“Şehzadem…”
Beyazıt kaşlarını çattı.
“Ne istiyorsun?”
Dilruba içeri girdi.
Gözleri kararlıydı.
“Konuşmamız gerek.”
Beyazıt sertti.
“Söyle.”
Dilruba yaklaştı.
“Beni tamamen görmezden gelemezsiniz.”
Beyazıt geri çekildi.
“Bunu kendin seçtin.”
Dilruba’nın sesi değişti.
“Ben sizi seçtim.”
Bir adım daha yaklaştı.
Ama Beyazıt bu sefer çok netti.
Elini kaldırdı.
“Yeter.”
Dilruba durdu.
Beyazıt’ın sesi sertleşti:
“Bir daha bu şekilde karşıma çıkma.”
O an…
Dilruba’nın içindeki son umut da kırıldı.
Ama yerine…
Daha karanlık bir şey geldi.
Gözlerini kaldırdı.
“Soğuk bir şekilde…”
“Peki.”
Ve çıktı.
Koridorda yürürken yüzü değişti.
Artık üzgün değildi.
Tehlikeliydi.
“Sen istemezsen…”
Fısıldadı:
“Ben başka yol bulurum.”
Günler sonra…
Sarayın arka tarafında…
Kimsenin dikkat etmediği bir yerde…
Dilruba yalnız değildi.
Bir ağa ile konuşuyordu.
Adam tedirgindi.
“Bu doğru değil…”
Dilruba sert baktı.
“Doğru olmak zorunda değil.”
Adam geri çekildi.
“Ben buna karışmam.”
Dilruba yaklaşarak fısıldadı:
“Karışacaksın.”
Gözleri karanlıktı.
“Çünkü ben öyle istiyorum.”
Zaman geçti…
Ve bir sabah…
Sarayda dedikodular başladı.
“Dilruba…”
“Hamileymiş…”
Sözler hızla yayıldı.
Mihrisu bu sözleri duyduğunda dondu.
“Elinde Selim vardı…”
Kalbi sıkıştı.
“Yine mi…”
Ama bu sefer…
Beyazıt hemen haberi aldı.
Dilruba karşısındaydı.
Başını eğmişti.
“Sultanım…”
Beyazıt’ın sesi buz gibiydi:
“Bu ne demek?”
Dilruba yavaşça konuştu:
“Bir çocuğum olacak…”
Beyazıt tek kelime sordu:
“Kimden?”
Dilruba başını kaldırdı.
Gözlerinin içine baktı.
“Sizden.”
O an…
Oda buz kesti.
Beyazıt bir adım attı.
“Yalan.”
Dilruba gözünü kırpmadı.
“Değil.”
Beyazıt’ın sesi yükseldi:
“Ben sana dokunmadım.”
Dilruba sessiz kaldı.
Ama bakışı bile yalanı zorlayacak kadar sakindi.
Kapı aralığından biri izliyordu.
Mihrisu…
Duyduklarıyla dondu.
Selim’i daha sıkı tuttu.
“Bu kabus bitmeyecek mi…”