18. Bölüm – Bağ
Gece…
Ev sessizdi.
Herkes uyumuştu.
Salonun ışığı kapalıydı.
Sadece Mihrisu’nun odasından hafif bir ışık geliyordu.
Mihrisu pencerenin önünde durmuştu.
Dışarıya bakıyordu.
Yanında Şehzade Beyazıt vardı.
İkisi de konuşmuyordu.
Ama aralarındaki sessizlik… doluydu.
Mihrisu fısıldadı:
“Her şey çok hızlı oldu.”
Beyazıt ona baktı.
“Pişman mısın?”
Mihrisu başını salladı.
“Hayır…”
Yavaşça devam etti:
“Sadece… korkuyorum.”
Beyazıt bir adım yaklaştı.
“Benden mi?”
Mihrisu gözlerine baktı.
“Hayır.”
Durdu.
“Kaybetmekten.”
Beyazıt elini tuttu.
Bu sefer daha güçlü.
“Kaybetmeyeceksin.”
Mihrisu hafifçe gülümsedi.
“Bu hikâyede herkes bir şey kaybediyor.”
Bir an…
İkisi de sustu.
Sonra aralarındaki mesafe tamamen kayboldu.
Mihrisu başını Beyazıt’ın omzuna yasladı.
Beyazıt saçlarına dokundu.
Gece uzadı…
Zaman yavaşladı…
Ve o an…
İkisi için de her şey değişti.
Sabah…
Güneş ışığı odaya doluyordu.
Mihrisu gözlerini açtı.
Yanında Beyazıt vardı.
Bir an sadece baktı.
Sessizce gülümsedi.
“Gerçek…”
diye fısıldadı.
Günler geçti…
Beyazıt artık bu dünyaya biraz daha alışmıştı.
Mihrisu’nun yanında olmak…
Onu sakinleştiriyordu.
Ama yüzük…
Sessiz değildi.
Bir gece…
Mihrisu’nun yüzüğü aniden yandı.
“Ah!”
Beyazıt hemen döndü.
“Ne oldu?!”
Mihrisu nefesini tuttu.
“Yüzük…”
Yazı belirdi:
“Tehlike”
Aynı anda…
Geçmişte…
Karanlık bir odada…
Dilruba yalnız değildi.
Gözleri öfke doluydu.
Karşısındaki adama baktı.
“Onu bul.”
Adam sordu:
“Nerede?”
Dilruba fısıldadı:
“Zamanın ötesinde…”
Adam kaşlarını çattı.
“Bu mümkün mü?”
Dilruba yavaşça gülümsedi.
“Artık mümkün.”
Dilruba elindeki yüzüğü gösterdi.
Mihrisu’nunkine benzerdi.
Ama karanlıktı.
“Onu geri getireceğim…”
Gözleri parladı.
“Ve bu sefer…”
Durdu.
“Ya o ölecek… ya ben.”
Tekrar günümüze…
Mihrisu titredi.
“Bir şey geliyor…”
Beyazıt hemen yanına geldi.
“Seni kimseye bırakmam.”
Ama bu sefer…
Tehlike gerçekten yaklaşıyordu.