16. Bölüm – Sessiz İyileşme
Hastane odası…
Sessizdi.
Makineden gelen hafif sesler dışında hiçbir şey yoktu.
Yatakta yatan Mihrisu solgundu.
Gözleri kapalıydı.
Kapı yavaşça açıldı.
İçeri Şehzade Beyazıt girdi.
Adımları yavaştı.
Sanki yaklaşmaya korkuyordu.
Yatağın yanına geldi.
Mihrisu’ya baktı.
Ve ilk defa…
Gerçekten korktu.
Fısıldadı:
“Bu hâle nasıl geldin…”
Elini uzattı.
Ama dokunmadan durdu.
“Ben mi yaptım…”
Sesi kırıldı.
Tam o sırada Mihrisu hafifçe kıpırdandı.
Gözleri aralandı.
Bulanıktı.
Sonra netleşti.
Beyazıt’ı gördü.
Dondu.
“Sen…”
Sesi çok zayıftı.
“Gerçek misin…”
Beyazıt hemen yaklaştı.
“Gerçeğim.”
Mihrisu’nun gözleri doldu.
“Gittin…”
Beyazıt başını salladı.
“Sen gittin.”
Sessizlik…
Ağır bir sessizlik…
Mihrisu gözlerini kapattı.
“Dilruba…”
Sesi titredi.
“Hamile…”
Beyazıt’ın yüzü sertleşti.
“Yalan.”
Mihrisu gözlerini açtı.
“Ne?”
“Yalan söylüyor.”
Mihrisu dondu.
“Ben… duydum…”
Beyazıt yaklaştı.
“Benim ağzımdan duymadın.”
Mihrisu’nun gözlerinden yaş aktı.
“Gördüm sizi…”
Beyazıt derin nefes aldı.
“O sana yaklaştı.”
“Ben istemedim.”
Mihrisu sessizce ağlıyordu.
“Ben… inanamadım…”
Beyazıt yavaşça elini tuttu.
Bu sefer çekmedi.
“Bana sormadan gittin.”
Mihrisu fısıldadı:
“Korktum…”
Beyazıt gözlerini kapattı.
“Ben de.”
Bir süre sadece öyle kaldılar.
El ele.
Sessiz.
Azra kapıyı araladı.
Defne ve Gül de yanındaydı.
Azra fısıldadı:
“Konuşuyorlar…”
Defne hafifçe gülümsedi.
“İyi.”
Birkaç saat sonra…
Doktor kontrol etti.
“Durumu iyi.”
Azra hemen sordu:
“Ne zaman çıkar?”
“Bugün.”
Akşam…
Mihrisu eve getirildi.
Yavaşça yürüyordu.
Gül koluna girdi.
“Dikkat et.”
Azra kapıyı açtı.
“Hoş geldin.”
Mihrisu içeri girdi.
Evi görünce gözleri doldu.
“Ev…”
Beyazıt kapının önünde duruyordu.
Biraz yabancı gibi.
Ama gitmedi.
Defne ona baktı.
“Sen?”
Beyazıt net konuştu.
“Buradayım.”
Azra kaş kaldırdı.
“Ne kadar?”
Beyazıt Mihrisu’ya baktı.
“Bir süre.”
Mihrisu hafifçe gülümsedi.
Ama hâlâ kırgındı.
Gece…
Mihrisu odasında oturuyordu.
Sessiz.
Kapı çaldı.
“Gir.”
Beyazıt içeri girdi.
Bir süre konuşmadılar.
Sonra Beyazıt yaklaştı.
“İyisin mi?”
Mihrisu başını salladı.
“Olacağım.”
Beyazıt durdu.
“Gitmiyorum.”
Mihrisu baktı.
“Biliyorum.”
Sessizlik…
Ama bu sefer daha yumuşak.
Mihrisu fısıldadı:
“Bir süre burada kal.”
Beyazıt cevap verdi:
“Zaten gitmiyorum.”