10. Bölüm – Kayboluş
Kapı hâlâ açıktı.
Azra adamın önünde duruyordu.
“Yanlış görmüşsünüz.”
Adam gözlerini kısmıştı.
“Hayır.”
İçeri bakmaya çalıştı.
“Burada biri daha vardı.”
Azra bu sefer sertleşti.
“Yok.”
Adam bir adım attı.
“Kontrol edeceğim.”
Defne hemen araya girdi.
“Buna hakkınız yok.”
Adam umursamadı.
“Var.”
Ve içeri girdi.
O sırada dolabın içinde…
Şehzade Beyazıt karanlıkta sessizce duruyordu.
Mihrisu’nun sesi hâlâ kulağındaydı.
Kalbi hızlı atıyordu.
Parmağındaki yüzük ısındı.
Aşağı baktı.
Yazı değişti.
“Dön”
Beyazıt derin bir nefes aldı.
Fısıldadı:
“Kehribar.”
Bir anda etrafını ışık sardı.
Ve…
Kayboldu.
Aynı anda…
Adam odanın içine girmişti.
Her yeri incelemeye başladı.
Perdeyi açtı.
Banyoya baktı.
Sonra dolaba yöneldi.
Mihrisu’nun kalbi duracak gibiydi.
Adam dolabın kapağını açtı.
…
İçerisi boştu.
Adam kaşlarını çattı.
“Buradaydı.”
Azra sinirliydi.
“Kim?”
Adam döndü.
“Gördüm.”
Defne kollarını bağladı.
“Halüsinasyon.”
Adam sinirlendi.
“Ben aptal değilim.”
Gül korkuyla sustu.
Adam odayı didik didik aradı.
Yatağın altına baktı.
Perdeleri açtı.
Her yeri kontrol etti.
Ama…
Kimse yoktu.
Sonunda durdu.
Gözlerini Mihrisu’ya dikti.
“Bu işte bir gariplik var.”
Mihrisu sakin görünmeye çalıştı.
“Yok.”
Adam bir süre daha baktı.
Sonra geri çekildi.
“Bunu burada bırakmam.”
Kapıya yöneldi.
“Tekrar geleceğim.”
Ve çıktı.
Kapı kapanır kapanmaz…
Dört kız aynı anda nefes verdi.
Azra bağırdı.
“BU NEYDİ?!”
Gül titriyordu.
“Kalbim duracaktı…”
Defne hemen konuştu.
“Burada kalamayız.”
Mihrisu dolaba baktı.
Yavaşça yaklaştı.
Kapıyı açtı.
Boştu.
Mihrisu fısıldadı.
“Gitti…”
Azra yaklaştı.
“Geri mi döndü?”
Mihrisu başını salladı.
“Evet…”
Gözleri doldu.
“Ben söylemeden gitti…”
Defne ciddileşti.
“Bu daha güvenli.”
Azra hemen toparlandı.
“Toplanıyoruz.”
Gül şaşkınlıkla baktı.
“Şimdi mi?”
“Evet şimdi!”
Bir saat sonra…
Otelden çıkıyorlardı.
Valizler hazırdı.
Gece hâlâ karanlıktı.
Mihrisu son kez otele baktı.
İçinden bir şey koptu.
Arabaya bindiler.
Azra direksiyona geçti.
“Artık ev.”
Defne derin nefes aldı.
“Ve plan yapacağız.”
Gül hâlâ korkuyordu.
“Bizi takip eder mi?”
Azra aynaya baktı.
“Ederse karşısında bizi bulur.”
Mihrisu sessizdi.
Parmağındaki yüzüğe baktı.
Yazı yavaşça belirdi.
“Bekle”
Mihrisu fısıldadı.
“Bekle…”
Gözlerini kapattı.
“Geri döneceğim.”