Baran’dan
Gece uyuyamadım.
Gözümü her kapattığımda Lara’nın yüzü… o bakış… o “tanımıyormuşum” deyişi.
Boğuluyordum.
Sabah okula gittiğimde ilk yaptığım şey onu aramak oldu.
Koridorlar.
Bahçe.
Kantin.
Yok.
“Baran!”
Sesleneni umursamadım bile.
Sadece onu bulmam gerekiyordu.
Sonunda gördüm.
Bahçede.
Ama yalnız değildi.
Neşe yanında, koluna girmiş konuşuyordu. Karza biraz ileride saçma sapan bir şey anlatıyor, kendi kendine gülüyordu.
Ve…
Ayaz.
Duvara yaslanmış, Lara’ya bakıyordu.
Gözlerim karardı.
O ne arıyordu onun yanında?
Adımlarımı hızlandırdım.
“Lara.”
Hepsi birden bana döndü.
Lara’nın yüzündeki ifade… dümdüzdü.
Hiçbir şey yoktu.
Bu… daha kötüydü.
“Konuşmamız lazım,” dedim.
Neşe hemen araya girdi.
“Yok lazım falan değil.”
Karza da kollarını açtı.
“Randevu sistemiyle çalışıyoruz kardeşim, sıra alman lazım.”
Ayaz sırıttı.
Ama gözleri ciddi.
Eymen ise yavaşça öne çıktı.
“Ne konuşacaksın?” dedi sakin ama sert bir sesle.
Dişlerimi sıktım.
“Bu seni ilgilendirmez.”
“İlgilendirir,” dedi. “Çünkü o yalnız değil.”
Bir an herkes sustu.
Lara’ya baktım.
“Lütfen,” dedim bu sefer daha alçak sesle. “Sadece iki dakika.”
Neşe hemen:
“HAYIR.”
Ama Lara elini kaldırdı.
“Neşe… tamam.”
Hepsi ona döndü.
“Konuşacağım,” dedi.
Ayaz’ın çenesi gerildi.
Eymen gözlerini kıstı.
Ama geri çekildiler.
Lara bana baktı.
“İki dakika.”
Başımı salladım.
Biraz uzaklaştık.
Kalbim deli gibi atıyordu.
“Ben…” dedim. “Dün söyleyemedim. Ama—”
“Bugün de söylemesen olur,” dedi soğuk bir şekilde.
Yutkundum.
“Ben gerçekten bilmiyordum Lara. Ama bu yaptığımı değiştirmez, biliyorum. Sadece… ben öyle biri değilim.”
Gözlerimin içine baktı.
“Öylesin.”
Tek kelime.
Ama net.
“Değilim,” dedim hemen. “Onların yanındayken… farklı davranıyorum. Ama senle—”
“Yani sorun ben değilim,” dedi. “Senin karakterin.”
Sustum.
“Ben seni ortaokuldan tanıyorum sandım,” dedi. “Ama aslında… en çok korktuğum insanmışsın.”
Bu cümle…
Nefesimi kesti.
“Kedi kız lütfen—”
“Beni bir daha bu şekilde çağırma.”
Gözlerim büyüdü.
“Ne?”
“Kedi kız deme,” dedi. “Yıldız için sakla o tonu.”
Boğazım düğümlendi.
“Ben… seni kaybetmek istemiyorum.”
Bir an durdu.
Sonra başını hafifçe eğdi.
“Hiç sahip olmadığın bir şeyi kaybedemezsin.”
Ve arkasını döndü.
Bu sefer… gerçekten bittiğini hissettim.
Ayaz’dan
Uzaktan izliyordum.
Sinirden elimdeki topu sıkıyordum.
“Patlatacan topu,” dedi Karza yanımdan.
“Sus.”
Neşe kollarını bağlamış, Eymen ise aşırı sakin ama aşırı tehlikeli duruyordu.
“Bitti,” dedi Eymen.
Başımı kaldırdım.
Gerçekten de Lara dönüyordu.
Ama yüzü…
Daha da solgundu.
Baran orada kalmıştı.
Yıkılmış gibi.
Lara yanımıza geldi.
Hiçbir şey demedi.
Ben de demedim.
Sadece yanına geçtim.
“Gidelim mi?” dedim.
Başını salladı.
Tam yürümeye başlayacaktık ki—
“Lara!”
Baran’ın sesi.
Lara durmadı.
Ama ben durdum.
Yavaşça döndüm.
Göz göze geldik.
Baran bana baktı.
“Onu senden korumaya çalışıyorsun,” dedi.
Sırıttım.
“Yok,” dedim. “Senden koruyorum.”
Bir adım attı.
“Sen kimsin ki?”
Topu elimde sektirdim.
“Ben mi?” dedim. “Onu ağlatmayan kişi.”
Eymen hafifçe yana kaydı.
Gerekirse müdahale edecek.
Karza fısıldadı:
“Valla ben kavgada yokum ama tezahürat yaparım.”
Neşe:
“Kes sesini!”
Baran dişlerini sıktı.
“Bu iş bitmedi.”
Bu sefer Lara konuştu.
Arkası dönüktü ama sesi netti:
“Bitti.”
Sessizlik.
Baran bir şey diyemedi.
Lara yürümeye başladı.
Ben de yanında yürüdüm.
Bu sefer…
Bilerek.
Lara’dan
İkisi de arkamda kalmıştı.
Biri geçmişim.
Biri… belki geleceğim.
Ama şu an…
Sadece yürüyordum.
Ayaz yanımda sessizdi.
Bu ilkti.
Sonra yavaşça konuştu:
“Benekli.”
“Ne?”
“İstersen… bugün kimseyle konuşma.”
Ona baktım.
“Sen dahil mi?”
Sırıttı.
“Yok ben hariç.”
Gözlerimi devirdim.
Ama içimde küçük bir şey…
Hafifledi.
Ve ilk defa düşündüm:
Belki de…
Her son, kötü bir başlangıç değildir.