Tahmini 5 dakika yürümenin sonunda eve varmıştım, elimde ki anahtarlarla kapıyı açarak girdim. Gerçekten çok yorulmuştum..
Esnaflık kesinlikle bana göre değidi! Evet hemde hiç değildi!
Üstüme pijama takımlarımı geçirip saçımı at kuyruğu yaptım. Elimi yüzümü yıkayıp evdeki çaydank ile su kaynatmaya başlafım. Evet yine makarna yapacakrım. Tam o sırada kapı çaldı. Açrığımda Karza gördüm. Neden bizim evdeydi?
'Evet abi, 8 lahmacun 5 da ayran. Evet o adrese kolay gelsin.' lahmacun mu sipariş etti o? Bizim eve hemde. Galiba ayakkabıcıda kafama ayakkabı yedim. Başka açıklaması olmaz!
'Açız galiba?' dedim soru sorar gibi. Umursmadan 'Kalabalık olacağız!' dediğinde şoka girdim. Tam o sırada kapıdan içeri Neşe ile Eymen girdi. Neşe heyecanla bana sarılarak "Lara evin çok güzelmiş! Çok minik ve şirin!!" dedi. Eymen ise 'Selam lara!' diyerek başını hafif eydi.Selam verdiği anlaşılıyordu.Neşe bana bakarak 'Buraya önemli bi konu konuşmaya geldik!' dedi.Ne konuşacaktık? Anlık gelen bi gazla 'Asıl biz bir şey konuşacağız!'