İnsan ne zaman şok olurdu? Ben hayattım boyunca ne yaşarsam yaşayayım şok olmamıştım. Babamın evden gittiği anı hatırlıyorum, kollarımda morluklarla gitmemesi için ayaklarına kapandığım dakikayı. İnsan hayattan vaz geçince nefes alsada ölüyormuş. Ben o günden sonra ne zaman nefes alsam öldüm, ne zaman aynaya baksam tökezledim. Belki de beni ben yapan tökezlemelerdi.
Gözümü yavaşça açtığımda karşımda tahmini 180 küsür boylarında bi çocuk vardı. Kaşları, gözleri ve saçları gece bi kapkara olmasına rağmen teni gündüz kadar beyaz ve aydınlıktı. Yalan söyleyemem, oldukça yakışıklı bi çocukları olduğu ortadaydı.Üstünde basketbol topu olan lacivert kapşonlu ve kapşonlunun altından gözüken bi çift yaka vardı.
-Sağol benekli :) Benekli mi, şaka falan mı bu? Bi benekli olmadığım kalmıştı! Ne bu erkeklerdeki lakap takma aşkı?!
Sakin bi sesle "Benekli mi?" dedim Sesimden şaklınlığım belli oluyordu. Adını bile bilmediğim çocuk oldukça pişkin bi suratla bana baktı.
'Çillerin var,ne dememi bekliyorsun?' şok olmuştum. Bu çocuk ciddi ciddi çok pişkindi! O sırada ayakkabı dükkanın sahibi Mahmut abinin sesi duyuldu.
"Lara, müşteri ile ilgilen!" Tam gidecekken çocuk bana elini uzattı
'Ben Ayaz, tanıştığma memnun oldum Lara.)' bıkkın bi sesle
'Bende.' direyerek gittim. Hala olayın şokunu atlatamamıştım, tahmini 2 saat sonra ayakkabıcıda ki işim bitmişti. Sonunda eve gidebilirdim.