Beş dakikalık bir koşunun ardından ayakkabıcıdaydım.
— Kolay gelsin abi. Şey, ayakkabı parası için gelmiştim.
Çalışacaktın, değil mi? Bir saat gecikmişsin. O yüzden bugün bir saat mesaiye kalacaksın. Şimdi marş marş, dükkânın önünde insanlara broşürümüzü dağıt. Hadi!
Masanın üstünden broşürleri alıp kapının önüne çıktım. Her geçen insana broşür verip:
“Her çeşit ayakkabımız bulunur!”
demek, düşündüğümden çok daha zordu.
Belli bir süre sonra uzaktan gelen kavga sesleriyle irkildim. Biri zorbalığa mı uğruyordu?
Derken, içimi diken diken eden bir çocuk çığlığı duydum. Ağır bir acının sesi… Duramazdım. Bana yapılan zorbalığa yıllarca sessiz kalınmıştı. Ben susmayacaktım.
Sesin geldiği yöne önce hızlı adımlarla, sonra koşarak ilerledim.
Bir grup adam, bir çocuğu dövüyordu. Ya da daha doğrusu dövmeye çalışıyorlardı, çünkü çocuk çoğunu yere indirmişti bile. Ama artık yerdeydi, güçsüz düşmüştü.
Yere bakınca beyaz tenli, koyu saçlı bir çocuk gördüm. Akyazı’nın akyazısı gibiydi. Üzerinde bizim okulun forması ve üstüne geçirdiği bir hırka vardı. Gözleri, tenine göre oldukça koyu bir kahverengiydi. Yerde yatıyor, yüzünü korumaya çalışıyordu.
Duramazdım.
— Hey! Lütfen bırakın onu!
Zorbalardan biri bana bakıp;
— Git buradan! Öleceksin, çok zayıfsın!
dedi.
O an, yerdeki çocuk bu fırsatı değerlendirdi. Hızlıca ayağa fırlayıp adamlardan birine yumruk attı.
Tam o sırada bir arabanın geldiğini fark ettim. Kafamı çevirdiğimde, iki elin biri yanağıma, diğeri elime dokunarak beni geriye çekti. Bir anda kendimi o ellerin içinde buldum.
Yüzümüz birbirine değmiyordu, ama değecek kadar yakındı.
Ellerin vücudumdan çekilmesiyle gözlerimi açtım. Kavga durmuştu. Etrafta kimse kalmamıştı.
