Bazen insan zor durumda kaldımı kendini kandırırmış. Bazen hayallerle,bazen kelimelerle, bazende hiç gerçekleşmeyecek bi dilek ile kandırır insanlar kendini. İnsan olmaktan en çok korktuğu insana dönüşürmüş. Dönüşmeyen insanın da karşısına olmaktan korktuğu o insanlar çıkıp dururmuş. Ben hayattım boyunca babama benzmekten deli gibi korktum. Şimdi bakıyorum aynada babasının kompyası bi' kız var..
'Ne anlatacaksın Lara, geçtekten çook merak ettim!!' dur bi dakika, dopru y;ben bi anlık şokla Neşe’nin kolundan tutup 'Benim sana anlatacaklarım var.' diyerel odaya sürüklemiştim! Üstelik Neşe şuan karşımda oturmuş merakla mavi gözlerini üzerime dikmişti. Kafayı yemiş olmalıyım gerçekten! Ortada olay yoktu ki!
'Ee şey..' Neşe gözünü belerterek bana döndü 'Ney, hadi çok merak ettim!' Yüzüne bakarak
'Bugün ayakkabıcıdaki bi çocuk beni duvara sıkıştırdı, galiba birinden kaçıyordu gözükmemek için yüzünü benilme kapattı! Öpüşüyormuşız gibi yapıp, üstüne başını kurtardıktan sonra bana lakap bile taktı!'
Neşe gözlerini pörtleretek ağızını açıp bir şey söyleyecekti ki tam o sırada konuşmaya devam ettim.
'Pişikin tekiydi! Adı Ayazmış! Akyazdı ve üstünde basketbol topu baskılı bi kapşonlu bı sweat vardı. Benimle neredeyse aynı yaşta olduğu kesin çünkü sweatinin altında beyaz yakalı bi okul forması vardı!'
Neşe gözünü bi tur daha pörtleterek bana bakarak 'Siktir..' diye mırıldandı. Ne, siktir mi? Eğer Neşeyi tanıyorsam "Ayy etkiledin mi?" demesi lazımdı. Bu çocuk neydi?