Merveyle görüşmeye devam ediyorduk. Onunlayken çok mutluydum. Heyecanlanıyordum. Ama unuttuğum bir şey vardı. Yurtta sürekli gizli gizli ağlıyordum neredeyse. Her buluşmamızdan önce de "onunla şunu konuşacağım" diyerek odadan çıkıyordum. İşe bakın ki unutuyordum. Merve için önemli olan verimli vakit geçirmekmiş. Kendisi düzgün ilişkiyi böyle tanımlıyor.
Yaklaşık 3 aydır görüşüyorduk. Bazen onun odasına gidiyordum oda boşken. Bana kahve yapıyordu ve birlikte dizi izliyorduk. Onunla vakit geçirmeyi hiçbir şeye değişmezdim galiba. Hatta derslerimin de önüne geçmişti artık. Fark etmiyordum bunu. O kendi hayatına odaklıydı tabi ki. Belirsiz ilişkimizde partnerini her şeyi yapan kişi ben olmuştum. Olsundu ama onunlaydım sonuçta. BAzen o görüntülü konuşurken annesiyle konuşuyordum, annesi beni çok seviyordu. Güzel kızım diyordu bana. Çok tatlı bir insandı. Hatta annesi beni Merve'nin abisinin düğününe davet etmişti. Antalyada olacaktı düğün. Benim tek gitmem pek mümkün değildi çünkü saatlerimi alacaktı. Merve de onunla gitmemi teklif etti kabul ettim ve ailesiyle birlikte düğüne gittik. Daha da yakındık artık. Sevmeyen bir insan bunları yapmazdı. Ben öyle biliyordum yani.
En sonunda şubat ayına geldik. Artık onlarca yazdığım mesaja günlerce bakmıyordu. Kafayı yiyordum adeta. Bana yaptığı tek açıklama "şubat ayı benim için kötü bir ay"dı. Bazen bir anda arardı beni ve görüşmek isterdi, kabul ederdim. Bir keresinde "bana yağmurda yürüyüş yapma sözün var." demiştim ve o an yağmur yağdığı için o hasta haliyle benimle yürüyüşe çıkmıştı. 1 saat yağmurda sırılsıklam olana kadar yürümüştük. O günden sonra bir süre yağmurda ne zaman yürüsem onun da olmasını isteyip ağlamıştım. Ve yürüyüş yaptığımız gün gripti. Beynim bunu "beni sevmese yürümezdi bu halde" olarak almıştı. Sonra şey olabileceğini düşündüm, Belki mesajlaşmada kötüdür çünkü ne zaman yüzyüze gelsek çok güzel vakit geçirdik.(yanlışmış çünkü yüzyüzeyken de ondan hoşlandığımı söyledim, insanlar duyacak gibi bir şey demişti)