14 şubat geldi. Hiç birisiyle kutlamamıştım bu günü. Merve'yle olmasını diliyordum içten içe. Bunun yerine biz kavga ettik. Benim bir kız arkadaşıma gıcık olduğu ve o kızla görüştüğüm için kavga ettik. Tek kavgamız galiba. Bu günün akşamına da dışarı çıktık. Birlikte güzel zaman geçirdik. Fakültede bir araya geldiğimizde karşılaştığım, Merve'den hoşlanan bir çocuk vardı. Merve akşam yurdun önünde çocuğun sevgililer günü hediyesini kabul etti, önümde. O gün tamamen ağladım. Duygularıma engel olamıyordum. Acıdan geberiyordum adeta. Bunu yansıtabilmemin imkanı yok. Böyle kalbimi söküp atmak istiyordum adeta.
(Bunları yazarken ne kadar gerizekalı olduğumu fark ediyorum ÇÜNKÜ GERÇEK OFJEWNFJKKF)
Bir yerden sonra ne yaptığımı sorguladım. Cidden bu neydi böyle? Ben ne yapıyordum? Merve'yi seviyor olabilirdim ama haketmiyordum bunları. Bazen yanımdan geçip yüzüme bakmadığı oluyordu. Geceleri ağlıyordum ve uyuyamıyordum. Ben bunu hak etmiyordum. Onunla görüşmek istedim ve kabul etti. Yİne çok gergin bir şekildeydim. O ne isteyeceğimi bilmiyordu. Ne kadar gerilsem de kendimde o gücü bulmuştum.
"Biz tamamen arkadaş olalım, gri istemiyorum ben ve buna karar verdim."
"Bundan emin misin bak? İstersen ilişkimizi başka yönde de ilerletebiliriz, sevgili olabiliriz..." Bunu dediğinde cidden kafam karıştı. En az 1 saat Merve'nin yanında bunu düşündüm.
"Hayır ben kararımdan eminim. Bundan sonra sadece arkadaş olalım istiyorum."
Aylar sonra rahat bir nefes alabilmiştim sanırım. Yurda kadar birlikte dönmeye karar verdik. Bir şeylerin net olması o kadar güzeldi ki. Kafa karışıklığım bitmişti. Kuş gibi hafif hissediyordum hatta. Bu sırada Merve gondol görmüştü ve binmek için ısrar etti. Kabul ettim çünkü ona pek hayır diyemiyordum. Korka kora bindim godnola ve yanyana oturduk. Hatta o benim koluma girdi. Gondol zirveden aşağıya inerken "Seni seviyorum!" diye bağırmıştı bir anda. " Ben de" diyerek yanıtladım onu. İndiğimizde bacaklarım titriyordu. Birlikte yavaş yavaş yurda döndük sonra. Artık arkadaştık.