Merve'yle çok görüşemez olmuştuk. Mesajlaşmıyorduk artık o kadar. Benim de duygularım zirvedeydi. Onun sevgisini istiyordum adeta. Tam olarak ne düşünüyordum bilmiyorum ama onunla olmalıydım. Tüm zamanımı verebilecek haldeydim. Artık bir şeyler kesinleşmeliydi. Ya hayatımdan çıkmalı ya da kız arkadaşım olmalıydı. Griye açık değildim asla. Bu konuşmaları yüzyüze yapamıyordum. Ayni yurttaydık, buna rağmen onu telefonla aradım. Çok gergindim. Elim ayağım titriyordu heyecandan.
"Sana bir şey sormak istiyorumm ama çok gerginim." dedim. Cidden gergindim. Midem bulanıyordu.
"Tabii sor hadi merak ettim, rahat olabilirsin!" gibisinden bi konuşma yaptı.
Aradan en az yarım saat bana göre yıllar geçti.
"Biz şimdi neyiz? Yani arkadaş mıyız?" tek nefeste söylemiştim bunu. Arada sessizlik oldu.
"Yani Özge... İlla kalıplara girmek zorunda mıyız?" O an duraksadım. Garip ama olumsuz hiçbir şey düşünmedim. (bu kısım tüm çıplaklığıyla gerçektir.)
"Peki o zaman sen bilirsin tabii merak etmiştim..." Sonra sohbetimize 2 saat falan devam ettik telefonda. O telefon kapanana kadar fark etmemiştim üzüldüğümü. Gride kaldım. Sanırım 1 saat bahçede kafa karışıklığımdan dolayı ağladım. BEnden hoşlanıyordu galiba diye düşünmeye devam ettim. Başka açıklaması olamazdı. Hoşlanıyordu bence. Değil mi?