Bir sabah, Eymen işyerine geldiğinde beklenmedik bir telefon aldı. Şantiyede önemli bir teslimat yanlış planlanmıştı ve iş yoğunluğu tahmin ettiğinden çok daha fazla artmıştı. Projenin teslim tarihi sıkışmış, ekip fazlasıyla stres altına girmişti.
Eymen, birkaç gün boyunca Elif’e mesaj atamadı. Sürekli toplantılar, teknik problemler ve şantiye sorunları arasında kaybolmuştu. Akşam eve yorgun argın döndüğünde, Elif’i aramak istese de gözleri kapanacak kadar bitkindi.
Elif de bu durumu fark etmişti. Eymen’den alışık olduğu gibi ne bir mesaj ne de bir haber almıştı. İlk başta sabırlı olmaya çalıştı, ama günler geçtikçe içini bir endişe kapladı. “Acaba bir şey mi oldu?” diye düşündü.
Sonunda, Elif beklememeye karar verdi ve mesaj attı:
Elif: “Merhaba Eymen, umarım iyisindir. Birkaç gündür haber alamadım, her şey yolunda mı?”
Eymen, Elif’in mesajını gördüğünde kendini hem mutlu hem de suçlu hissetti. Ona açıklama yapmak zorundaydı, ama bu kadar yoğunluk arasında ihmal etmişti. Hiç düşünmeden cevap yazdı:
Eymen: “Merhaba Elif. Seni endişelendirdiğim için özür dilerim. İşler beklediğimden daha yoğun çıktı, o yüzden uzak kaldım. Seni ihmal etmek istemezdim, gerçekten…”
Elif, mesajı okuduğunda derin bir nefes aldı. Kızgın değildi, ama içten içe biraz kırılmıştı. Fakat Eymen’in özrü ve açıklaması samimi gelmişti.
Elif: “Önemli değil, Eymen. İşler yoğun olabilir, ama bir mesaj bile her şeyi çözerdi :)”
Eymen, Elif’in haklı olduğunu biliyordu. Küçük bir mesajın bile her şeyi değiştirebileceğini fark etti.
Eymen: “Haklısın. Sana borçlandım. İlk fırsatta bu hatamı telafi edeceğim.”
Elif gülümseyerek yazdı:
Elif: “Telafi etmene gerek yok, ama kahve teklifini hala kabul edebilirim ;)”
Bu mesaj Eymen’in içinde bir sıcaklık yarattı. Elif’in onu anlaması ve sakin tavrı, bu ilişkide doğru insanla olduğunu hissettirmişti.