Eymen, sonunda işlerini biraz toparlamış ve Elif’le buluşma planı yapmıştı. Bu kez onu Ankara’nın en sevdiği yerlerden birine, Seğmenler Parkı’na götürmek istiyordu. Hava serin ama güneşliydi; ağaçların sararan yaprakları sonbaharın kendine has büyüsünü sergiliyordu.
Buluşma yerine geldiklerinde, Elif biraz çekingen ama mutlu bir şekilde etrafı izliyordu.
“Burası gerçekten çok güzel,” dedi, parkın içindeki göleti işaret ederek.
Eymen başıyla onayladı. “Buraya ne zaman gelsem, içim huzurla dolar. Belki bugün de böyle olur.”
Birlikte yürüyüp sohbet etmeye başladılar. Zamanın nasıl geçtiğini anlamadan, birbirleri hakkında daha çok şey öğreniyorlardı. Eymen, Elif’in küçük detaylara dikkat eden biri olduğunu fark etti; Elif de Eymen’in aslında göründüğünden çok daha duygusal ve düşünceli biri olduğunu...
Günün sonunda, parkın çıkışına geldiklerinde ikisi de bir şey söylemeden durdu. Hava kararmış, sokak lambalarının ışıkları titreyerek yanmıştı. Eymen, derin bir nefes aldı ve Elif’e baktı.
“Elif… Seni tanıdığıma gerçekten çok mutluyum,” dedi.
Elif, hafif bir tebessümle cevap verdi: “Ben de, Eymen.”
O an, hiçbir şey söylemeseler de aralarındaki bağın güçlendiğini ikisi de biliyordu.