Kafedeki buluşmalarının üzerinden birkaç hafta geçmişti. Eymen ve Elif, birbirlerine mesaj atmaya, zaman buldukça görüşmeye alışmışlardı. Her buluşmalarında aralarındaki bağ biraz daha güçleniyor, ama ikisi de acele etmeden, yavaşça birbirlerine yaklaşıyorlardı.
Bir akşam, Eymen işten çıkmış, eve dönerken Elif’e mesaj attı:
Eymen: “Bugün şantiyede fena yorulduk. Şu an tek hayalim sıcak bir çay ve iyi bir sohbet.”
Elif hemen cevap yazdı:
Elif: “O zaman evde çay demliyorum, hazır mısın? Şaka bir yana, istersen dışarıda bir şeyler içebiliriz :)”
Eymen'in yüzüne büyük bir gülümseme yayıldı. Elif’in daveti beklenmedikti ama aynı zamanda çok hoşuna gitmişti.
Eymen: “Çay bahane, seninle sohbet şahane. 30 dakikaya geliyorum ;)”
Bu, ilişkilerinin bir dönüm noktası gibiydi. Artık birbirlerine daha yakın davranıyorlardı, espriler ve samimi ifadeler mesajlarının arasında kendiliğinden yer buluyordu. Ancak her güzel şeyin yanında ufak zorluklar da vardı.