Eymen eve döndüğünde kendini bir türlü rahat hissedemedi. Elif’in yüzü, bakışları ve o kısa ama anlam dolu anlar aklında dönüp duruyordu. Yatağına uzandığında, bir süre telefonunu eline alıp Elif’e yazıp yazmamak konusunda tereddüt etti. “Rahatsız eder miyim?” diye düşündü. Ama içinden bir his, Elif’in mesajına sevineceğini söylüyordu.
Derin bir nefes alarak yazmaya başladı:
Eymen: “Merhaba Elif, nasılsın? Bugün omzun nasıl? Umarım ağrın artmamıştır.”
Göndermek için parmağını ekrana uzatırken bir an tereddüt etti, ama sonra mesajı yolladı. Telefonu elinde tutarak ekrana bakmaya devam etti, sanki mesajına hemen cevap gelecekmiş gibi. Birkaç dakika geçti, Eymen gözlerini ekrandan ayıramıyordu.
Tam o sırada telefon titreşti.
Elif: “Merhaba Eymen :) Omzum biraz ağrıyor ama iyiyim. Sen nasılsın? Bugün için tekrar teşekkür ederim.”
Eymen’in yüzünde istemsizce bir gülümseme belirdi. Elif’in mesajı kısa ama içtendi; bu, onun da Eymen’e karşı mesafeli olmadığını gösteriyordu.
Eymen: “Beni merakta bırakmadığın için teşekkür ederim. İyiyim, ama bugün yaşananlar yüzünden biraz düşündüm. Gerçekten dikkatli olmasaydım seni daha çok incitebilirdik.”
Elif: “Ama sen dikkatliydin, bu yüzden kendimi güvende hissettim.”
Bu mesaj, Eymen’in kalbinde hafif bir kıpırtı yarattı. Güven… Elif’in onu böyle hissetmesi, beklemediği bir etki bırakmıştı. Eymen, parmaklarıyla klavyeyi nazikçe tıklayarak bir cevap daha yazdı:
Eymen: “Güvende hissetmene sevindim. Belki yarın seni bir kahveye davet ederek daha düzgün bir özür dileyebilirim?”
Elif’in cevabı gecikmedi:
Elif: “Bu gerçekten güzel olurdu :)”
Eymen’in yüzünde beliren mutluluk, uzun zamandır hissetmediği kadar gerçekti. Kahve bahanesiyle tekrar buluşacakları düşüncesi, kalbini hızlandırıyordu.
