Taksi, Elif’in evine doğru yola çıkarken Ankara’nın sokakları yağmurla ıslanıyordu. Camın kenarından yağmur damlalarının süzülüşünü izleyen Elif, kafasını çevirip Eymen’e baktı.
“Her şey için teşekkür ederim. Gerçekten bana yardımcı olmasaydın çok zorlanırdım,” dedi içtenlikle.
Eymen başını hafifçe yana eğerek gülümsedi. “Önemli değil. Sanırım tesadüflerin güzel tarafı bu, değil mi?”
Elif’in kalbi aniden hızlandı. Eymen’in sözleri beklenmedik bir şekilde içini ısıtmıştı. Birkaç saniye boyunca göz göze kaldılar, bakışlarındaki o yoğunluk, ikisinin de aklını karıştırmıştı.
Taksi sonunda Elif’in yaşadığı apartmanın önüne geldi. Eymen, kapıyı açıp ona yardımcı olurken, yağmur hala ince ince yağıyordu.
“Yarın nasıl hissedeceğine bak, olur mu? Eğer ağrı artarsa tekrar hastaneye gitmek gerekebilir,” dedi Eymen, gerçekten endişeli bir ifadeyle.
Elif, gülümseyerek başını salladı. “Tamam. Belki sana haber veririm.”
“Bekliyorum,” dedi Eymen, göz kırparak.
Elif’in yüzüne hafif bir kızarıklık yayıldı. Eymen’in sıcak, içten tavırları karşısında şaşırmıştı. Ama bu şaşkınlık hoşuna gidiyordu. Eve girerken son bir kez dönüp Eymen’e baktı. “İyi geceler, Eymen.”
“İyi geceler, Elif,” diye karşılık verdi Eymen, gözlerinde hafif bir parıltıyla.
---
Bu aşamada karakterler birbirlerinden etkilendiklerini hissetmeye başlıyorlar. Hikaye ilerledikçe aralarındaki ilişkiyi daha da derinleştirebiliriz. Belki bir sonraki karşılaşmaları beklenmedik bir anda olur? Ya da Eymen, Elif’in aklından çıkmaz ve kız ona mesaj atar? Nasıl devam etmesini istersin?