Taksi, hastanenin önünde durduğunda Eymen hızlıca inip Elif’e yardımcı oldu. Omzunu zedelediği için her adımı ağırdı, ama Eymen’in yanında olmak ona garip bir güven hissi veriyordu. Acılarına rağmen yüzünde hafif bir gülümseme belirmişti.
“Hadi, buradan sonrası kolay,” dedi Eymen, kapıyı nazikçe kapatırken. Elif istemsizce onun ses tonunun rahatlatıcı olduğunu düşündü.
Hastanede fazla beklemeden acil servise girdiler. Eymen, durumu hızlıca anlattı ve bir hemşire onları içeri yönlendirdi. Elif sedyeye otururken Eymen yanında kalmaya devam etti.
“İstersen buradan sonrası için gidebilirsin. Çok zahmet verdim zaten,” dedi Elif, minnetle ama biraz çekingen bir ifadeyle.
Eymen hafifçe gülümsedi. “Zahmet mi? Asıl ben özür dilemeliyim. Şantiyedeki iş güvenliğini daha dikkatli kontrol etmeliydim.” Bir an sessizlik oldu. Gözleri Elif’in gözlerine kilitlendi. “Hem... Şimdi seni bırakıp gitmek içimden gelmiyor.”
Elif, başını hafifçe eğdi. Bu kadar nazik biriyle karşılaşmak onu hem şaşırtmış hem de hoşuna gitmişti.
Doktor geldiğinde Eymen dışarıda beklemeyi teklif etti, ama Elif istemedi. "Yanımda kalır mısın?" diye sordu, sesi alçak ama samimiydi. Eymen tereddüt etmeden başını salladı.
Doktor, Elif’in omzunu muayene ettikten sonra hafif bir ezilme olduğunu, ama ciddi bir yaralanma olmadığını söyledi. “Bir süre kolunu fazla zorlamamak iyi olur. Ağrı kesici yazacağım, ama korkulacak bir şey yok,” dedi. Elif rahat bir nefes alırken Eymen de gözle görülür bir şekilde rahatladı.
Hastaneden çıkarken Eymen, “Seni eve bırakayım,” dedi. Elif önce itiraz edecek gibi oldu ama Eymen’in kararlı bakışları onu susturdu. “Lütfen, Elif. Bu kadarını yapmama izin ver.”
